نگر تا اي دل بيچاره چوني

نگر تا اي دل بيچاره چوني شاعر : عطار چگونه مي‌روي سر در نگوني نگر تا اي دل بيچاره چوني چو اندر نفس خود يک قطره خوني چگونه مي‌کشي صد بحر آتش زماني در تمناي جنوبي زماني در تماشاي خيالي مباش از خرده‌گيران کنوني اگر خواهي که باشي از بزرگان که تو نه رهروي نه رهنموني چرا باشي نه کافر نه مسلمان ولي ره نيست بهتر از زبوني ز يک يک ذره سوي دوست راه است که هرگاهي که کم گشتي فزوني زبون عشق شو تا بر کشندت چرا هم‌صحبت اين نفس دوني خود از...