جهان پيکر است و ايران سر
شاعر: سيد محمدحسين شهريار
همره کاروان شوق و سرور
رخت بستم ز ري به نيشابور
داد راهم غبار راه، نشان
اشک شوقم غبار راه نشان
خرِّما مرغزار نيشابور
دلنشين جايگاه ذوق و سرور
دشت در دشت، خرمي بيني
سبز تا هر کجا که مي بيني
گله هر سو يله به سبز چمن
غيرت آسمان و عِقد پرن
بره ها شوخ چشم و مشکين موي
گوسفندان بريشمين گيسوي
خيزد از طرف خيمه خيام
ناله ارغون و خنده جام
چنگ و ني در خروش و، مي در جوش
تا فلک رفته بانگ نوشانوش
مشک خيزد ز تربت عطار
عنبرآگين کند همه اقطار
صف کشيده سمن سپاهي سان
تا دهد چون صف سپاهي، سان
سرونازش ستاده گرم نگاه
چون خديوي به مشق و سان سپاه
طره سنبل از نسيم سحر
همچو بال فرشته زير و زبر
با پر افسون فسانه اي موزون
چون سرود فرشتگان محزون
کرده گويي فرشتگان پر، باز
رو به خرگاه قدس در پرواز
ساز کرده سرود لم يزلي
درس توحيد شاهد ازلي
شاخه ها شورها برانگيزند
همچو مستان به هم درآويزند
داشت ذرات شور رستاخيز
رستخيزي که بود شوق انگيز
گوييا با چنين جلال و جمال
کرده از من طبيعت استقبال
سنبلان پيش مقدمم خفتند
بلبلان خير مقدمم گفتند
قمري ام تهنيت ز گلبن گفت
سوسنم گرد ره ز پاي برفت
جيب و دامن ز گل برآکندي
شاخ گل بس که گل پراکندي
بر سر من چو لوءلوء شهوار
گل همي ريخت از در و ديوار
بر در بارگاه لطف و قبول
شهرياران چنين کنند نزول
دوستان داستان چو بشنفتند
با عطوفت مرا پذيرفتند
کشور ما که هست کان هنر
سرزميني است آسماني فر
حکمتش جويبار بستان است
صنعتش شيرخوار پستان است
خاک او توتياي چشم دل است
توتيا پيش خاک او خجل است
از جهان سر بود به دانش و فر
که جهان پيکر است و ايران سر
باستاني تمدن ما بود
که در او خيره چشم دنيا بود
سرزميني است خسروان آثار
خفته در آب و خاک او اسرار
خيزد از آشش شراره هنوز
دامنش پر مه و ستاره هنوز
با وجودي که مهد نامي هاست
مهد فردوسي و نظامي هاست،
معترف ملکش از کمال هنر
که ندارد «کمال ملک» دگر
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
رخت بستم ز ري به نيشابور
داد راهم غبار راه، نشان
اشک شوقم غبار راه نشان
خرِّما مرغزار نيشابور
دلنشين جايگاه ذوق و سرور
دشت در دشت، خرمي بيني
سبز تا هر کجا که مي بيني
گله هر سو يله به سبز چمن
غيرت آسمان و عِقد پرن
بره ها شوخ چشم و مشکين موي
گوسفندان بريشمين گيسوي
خيزد از طرف خيمه خيام
ناله ارغون و خنده جام
چنگ و ني در خروش و، مي در جوش
تا فلک رفته بانگ نوشانوش
مشک خيزد ز تربت عطار
عنبرآگين کند همه اقطار
صف کشيده سمن سپاهي سان
تا دهد چون صف سپاهي، سان
سرونازش ستاده گرم نگاه
چون خديوي به مشق و سان سپاه
طره سنبل از نسيم سحر
همچو بال فرشته زير و زبر
با پر افسون فسانه اي موزون
چون سرود فرشتگان محزون
کرده گويي فرشتگان پر، باز
رو به خرگاه قدس در پرواز
ساز کرده سرود لم يزلي
درس توحيد شاهد ازلي
شاخه ها شورها برانگيزند
همچو مستان به هم درآويزند
داشت ذرات شور رستاخيز
رستخيزي که بود شوق انگيز
گوييا با چنين جلال و جمال
کرده از من طبيعت استقبال
سنبلان پيش مقدمم خفتند
بلبلان خير مقدمم گفتند
قمري ام تهنيت ز گلبن گفت
سوسنم گرد ره ز پاي برفت
جيب و دامن ز گل برآکندي
شاخ گل بس که گل پراکندي
بر سر من چو لوءلوء شهوار
گل همي ريخت از در و ديوار
بر در بارگاه لطف و قبول
شهرياران چنين کنند نزول
دوستان داستان چو بشنفتند
با عطوفت مرا پذيرفتند
کشور ما که هست کان هنر
سرزميني است آسماني فر
حکمتش جويبار بستان است
صنعتش شيرخوار پستان است
خاک او توتياي چشم دل است
توتيا پيش خاک او خجل است
از جهان سر بود به دانش و فر
که جهان پيکر است و ايران سر
باستاني تمدن ما بود
که در او خيره چشم دنيا بود
سرزميني است خسروان آثار
خفته در آب و خاک او اسرار
خيزد از آشش شراره هنوز
دامنش پر مه و ستاره هنوز
با وجودي که مهد نامي هاست
مهد فردوسي و نظامي هاست،
معترف ملکش از کمال هنر
که ندارد «کمال ملک» دگر
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
