دانم که بگذرد ز سر جرم من که او *** گرچه پری وش است ولیکن فرشته خوست
چندان گریستیم که هر کس که بر گذشت *** در اشک ما چو دید روان گفت کاین چه جوست
هیچ است آن دهان و نبینم ازو نشان *** موی است آن میان و ندانم که آن چه موست
دارم عجب ز نقش خیالش که چون نرفت *** از دیده ام که دم به دمش کار شست و شوست
بی گفت و گوی زلف تو دل را همی کشد *** با زلف دلکش تو که را روی گفت و گوست
عمری است تا ز زلف تو بویی شنیده ام *** زان بوی در مشام دل من هنوز بوست
حافظ بد است حال پریشان تو ولی *** بر بوی زلف یار، پریشانیت نکوست
1. از درگاه دوست امید دارم که نسبت به من گذشت و بخشایشی داشته باشد؛ چراکه گناهی مرتکب شده ام و آرزو دارم مرا مورد عفو قرار دهد.
2. می دانم که آن معشوق از سر گناهم خواهد گذشت؛ زیرا مانند پری زیباست و علاوه بر آن بسیار مهربان و با گذشت است؛ او هم زیبا و هم مهربان است و سنگین دل نیست.
3. آن چنان اشک ریختم که هر کس از کنار ما گذشت و سیل اشک ما را مشاهده کرد، شگفت زده شد و گفت:این چه جویباری است که در کنار تو جاری است؟
4. دهان زیبای معشوق من آن قدر کوچک است که به چشم نمی آید و کمرش چنان باریک است که مانند یک مو و از مو هم باریک تر است که به دست نمی آید.
5. تصویر خیال معشوقم، آن چنان در دیدگانم نقش بسته که در شگفتم که چگونه با سیل اشکم که چشمانم را می شوید و با خود می برد، محو و ناپدید نمی شود؟!
6. گیسوی دل آویز تو بی هیچ حرف و سخنی دل مرا اسیر می کند و چه کسی می تواند در مقابل این زلف سرکش مقابله کند؛ دل عاشق، تسلیم محض معشوق است.
7. مدتی است که عطر خوش گیسوی تو را شنیده ام و هنوز مشام دلم از آن بو خوشبو است و در آرزوی دوباره ی آن است؛ ای یار! من مثل همیشه عاشق توام.
8. ای حافظ! حال پریشان و آشفته ای داری؛ اگر پریشانی حال کسی از آرزوی دیدار و وصال یار باشد، پریشانی اش بد نیست و نیکو است.
باقریان موحد، رضا؛ (1390)، شرح عرفانی دیوان حافظ بر اساس نسخه دکتر قاسم غنی و محمد قزوینی، قم: کومه، چاپ اول
