آن كه دست به هر كاري زند، سقوط كند.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
مَنْ أَوْمَأَ إِلَى مُتَفَاوِتٍ خَذَلَتْهُ الْحِيَلُ؛

ما در برابر خداوند مالك چيزي نيستيم و هرچه داريم از اوست. پس هرگاه او كه در حقيقت مالك اصلي است چيزي به ما بخشيد، ما وامدار او

از امام علی علیه السّلام معناي «لا حول و لا قوّة الّا باللّه» را پرسيدند، حضرت فرمودند:

ای «عمّار»، مغیره را واگذار، که او بهره ای از دین نبرده جز آن مقداری که به دنیا برساندش. او آگاهانه دین را بر خود مشتبه ساخته

«عمّار یاسر» با «مغیرة بن شعبه» گفتگو می کرد، امام علی علیه السّلام آن را شنیدند و چنین فرمودند:

اي بسا سخني كه از حمله اي كار سازتر باشد.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
رُبَّ قَوْلٍ أَنْفَذُ مِنْ صَوْلٍ؛

هرچه بتوان بدان بسنده كرد، همان بس است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
كُلُّ مُقْتَصَرٍ عَلَيْهِ كَافٍ؛

مرگ، آري ولي پستي و بد نامي، هرگز به كم بسنده بايد كرد و به اين و آن روي نياورد. آن را كه نصيبش اندك است، اگر چه تلاش فراوان كن

امام علی علیه السّلام فرمودند:
الْمَنِيَّةُ وَ لَا الدَّنِيَّةُ وَ التَّقَلُّلُ وَ لَا التَّوَسُّلُ وَ مَنْ لَمْ يُعْطَ قَاعِداً لَمْ يُعْطَ قَائِماً وَ الدَّهْرُ يَوْمَانِ يَوْمٌ لَكَ وَ يَوْمٌ عَلَيْكَ فَإِذَا كَانَ لَكَ فَلَا تَبْطَرْ وَ إِذَا كَانَ عَلَيْكَ فَاصْبِرْ؛

سخن گوييد تا شناخته شويد، كه شخصيّت آدمي زير زبانش نهفته است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
تَكَلَّمُوا تُعْرَفُوا فَإِنَّ الْمَرْءَ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ؛

مُشك چه خوشبوي نيكويي است. حملش آسان و رايحه اش خوشبوكننده است.

امام علی علیه السّلام فرمودند:
نِعْمَ الطِّيبُ الْمِسْكُ خَفِيفٌ مَحْمِلُهُ عَطِرٌ رِيحُهُ؛

از دنيا آنچه به سويت آيد برگير و از آن استفاده كن، و از آنچه از تو روي گردانَد روي گردان و خود را اسير آن مكن. پس اگر نتواني، ل

امام علی علیه السّلام فرمودند:
خُذْ مِنَ الدُّنْيَا مَا أَتَاكَ وَ تَوَلَّ عَمَّا تَوَلَّى عَنْكَ فَإِنْ أَنْتَ لَمْ تَفْعَلْ فَأَجْمِلْ فِي الطَّلَبِ؛

دل بستن به دنيا با آنچه از آن بيني، ناداني است، و كوتاهي در انجام كار نيك آنگاه كه به پاداش آن اعتماد داري زيانكاري است، و اعتم

امام علی علیه السّلام فرمودند:
الرُّكُونُ إِلَى الدُّنْيَا مَعَ مَا تُعَايِنُ مِنْهَا جَهْلٌ وَ التَّقْصِيرُ فِي حُسْنِ الْعَمَلِ إِذَا وَثِقْتَ بِالثَّوَابِ عَلَيْهِ غَبَنٌ وَ الطُّمَأْنِينَةُ إِلَى كُلِّ أَحَدٍ قَبْلَ الِاخْتِبَارِ لَهُ عَجْزٌ؛