ارزش صبر و تحمل

امام علی علیه‌ السلام فرمودند:

الْحِلْمُ وَ الْأَنَاةُ تَوْأَمَانِ یُنْتِجُهُمَا عُلُوُّ الْهِمَّةِ.

بردباری و درنگ هم آهنگند که مولود بلند همتی هستند.

نهج البلاغه: حکمت 452

متانت و شتاب نکردن در مقابله با روش ها و رفتارهای ناهنجار نشان همت بلند و عظمت روح است. شک نیست هر اتفاقی که برای انسان می افتد بدون نتیجه نیست در همین بحث مورد نظر یعنی هماهنگ شدن حلم و شکیبایی تمرین خوبی برای تملک نفس و خودسازی است. کسانی دنبال تهذیب نفس هستند با این روش خیلی زود به هدف می رسند.

این که در مواقع حساس زندگی و حوادث و اتفاقات حتی در برخورد با متخلفان و مجرمان حلم و درنگ را همراه کنیم آسان‌تر به نتیجه مطلوب می رسیدیم تا اینکه بدون حلم و شکیبایی تصمیم عجولانه بگیریم و متخلف را به سزای عملش برسانیم و بعد پشیمان شویم که چرا شتاب کردیم و بعد بگوییم با قدری تحمل می توانستیم شخص گنهکار را ارشاد کنیم.

امام علیه السلام می فرمودند:
لا یَکُونُ حَلیماً حَتّی یَکُونَ وَقُوراً(1)
آدمی بردبار نباشد مگر آن گاه که با وقار و متین باشد.

همان بزرگوار فرمودند:
اَلحِلُم یُطفی ءُ نارَ الغَضَبِ وَ الحِدَّهُ تُوَجِّحُ اِحراقَهُ(2)
بردباری آتش خشم را فرو می نشاند و تندی شعله آن را فروزان می کند.

پی‌نوشت‌ها:
1- بحارالانوار، ج 78، ص 8
2- غرر الحکم، ح 2063

منبع: حدیث زندگی: شرح حکمت های نهج البلاغه، کاظم ارفع، تهران: پیام عدالت، 1390.