طنز سیاه

Black Humour

معادل دیگر: کمدی سیاه
نوعی طنز که از مشخصه‌های تأتر پوچی و داستان‌های مدرن است. در این نوع طنز بیش‌تر به جنبه‌های بیمارگونه، موحش و هولناک حیات بشری می‌پردازند و به تأثیر از فلسفه‌ی اگزیستانسیالیست، وجود عناصر رنج، ترس، دلهره و مرگ در آن مشهود است.
در طنزهای سیاه قدرت‌هایی ناشناخته و غیرقابل درک، سرنوشت و اراده‌ی انسان را تحت سیطره دارند؛ در این حالت انسان در حالتی ناگوار و پوچ به سر می‌برد و سرخوردگی و بدبینی در وجودش چیزی همیشگی است. در طنزهای سیاه انسان از آن جایی که توان آن را ندارد تا در وضعیت ناگوار خود تغییری دهد، می‌خندد.
نمونه‌هایی از طنز سیاه را در میان آثار نمایش نامه‌نویسانی که تأتر پوچی نوشته‌اند، همچنین داستان‌های داستان‌نویسانی مانند لوئیجی پیراندلو ایتالیایی، ولادیمیر ناباکف، جوزف هلر، گونترگراس، جی. دی. سالینجر و کورت و نه‌گات می‌توان یافت.
طنزهای سیاه و تندرآسای بهرام صادقی نمونه‌های درخشانی از طنز سیاه ادبیات فارسی است.
منبع مقاله :
مهدوی زادگان، داود؛ (1394)، فقه سیاسی در اسلام رهیافت فقهی در تأسیس دولت اسلامی، تهران: پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، چاپ اول