اینکا ؛ فرهنگ و تمدن آمریکای جنوبی

اینکا یک جامعه انسانی در آمریکای جنوبی بود که امپراتوری بزرگی را که در امتداد ساحل اقیانوس آرام از اکوادور به شمال شیلی کشیده شده بود، کنترل میکرد. سلسله اینکا در حدود 1200 میلادی تاسیس شد و تا پایان قرن شانزدهم، زمانی که فاتحان اسپانیا به جنوب امریکا آمدند، ادامه یافت. پایتخت امپراتوری اینکا کوزکو بود که در کوه های آند در پرو امروزی واقع شده بود. آنچه که از تمدن اینکا باقی مانده است، در ارتفاعات کوههای آند پراکنده است. نوادگان اینکا عمدتا دهقانان هستند که حدود نیمی از جمعیت پرو را تشکیل می دهند. قوم اینکا در بخش مرکزی کوه های آند زندگی میکرد.

جامعه و فرهنگ

دو طبقه در جامعه اینکا وجود داشت: طبقات حاکمه و دهقانان. امپراتور "اینکا" یا "ساپا اینکا" نامیده شد. او از بشقابهای طلایی غذا می خورد و هرگز دو بار یک لباس را نمیپوشید. مانند فرعونهای مصر، خواهر خود را به عنوان ملکه انتخاب میکرد. نجیب زاده‌های اهل پایتخت، کوزکو، کمک میکردند تا امپراتور بتواند بر آن سرزمین حکومت کند. قوم اینکا در ساخت صنایع دستی بسیار مهارت داشت. زنان بافندگانی عالی بودند. پارچه را به صورت تونیک میبافتند. مردان آهنگرانی بزرگ بودند. آنها می دانستند که چگونه می توان از سنگ معدن با گرم کردن و ذوب آن فلز استخراج کرد. اکثر مردم کشاورزان بودند که غذا و لباس خود را تولید می کردند. محصولات اصلی ذرت، گوجه فرنگی، کدو و سیب زمینی شیرین بود که برای اولین بار تولید اینکا بود. آنها همچنین خوکچه هندی، اردک و سگ پرورش میدادند. یکی از حیوانات مهم لاما بود. لاما پشم مورد نیازدهقانان را تأمین میکرد و همچنین بارهای سنگین را برای آنها حمل میکرد.
قوم اینکا به زبان کچوا صحبت میکرد. آنها نمیتوانستند بنویسند، اما از کیپو استفاده میکردند، که رشته‌هایی با سیستمی از گره‌های متصل به آنها بود. این روشی بود که آنها محصول خود را ثیت میکردند.

رشته های کیپو

قوم اینکا در ساخت صنایع دستی بسیار مهارت داشت. زنان بافندگانی عالی بودند. پارچه را به صورت تونیک میبافتند. مردان آهنگرانی بزرگ بودند. آنها می دانستند که چگونه می توان از سنگ معدن با گرم کردن و ذوب آن فلز استخراج کرد. سپس فلزات به شکل های مختلف برای ساخت سلاح و ابزارهای دیگر توسط آنها قالب ریزی میشدند. اینکا همچنین سفالگری تولید میکرد و وسابل موسیقی مانند فلوت میساخت.
اینکاها کارگران ساختمانی و معمارانی عالی بودند. آنها یک شبکه بزرگ جاده‌ای در سراسر امپراتوری، و همچنین تونل ها و پل های معلق بر روی دره‌های کوهی باریک ایجاد کردند.
اینکا در کوزکو دیوارهای عظیمی از سنگهایی عظیم الجثه ساخت. بعضی از آنها بیش از 7 متر ارتفاع و چندین تن وزن داشتند. حتی امروز، قرنها بعد از ساخت این دیوارها، سنگ ها چنان به خوبی به هم فیت شده‌اند که شما حتی نمی توانید یک تیغه چاقو بین آنها قرار دهید.

بیشتر بخوانید:نگاهی به تاریخ اینکاها

اینکا خدایان طبیعت - خورشید، زمین و یا رعد و برق – را می‌پرستید. آنها انسانها و حیوانات را قربانی میکردند. مردم همچنین اجداد خود را پرستش میکردند و با مومیایی برخی از آنها را حفظ میکردند. اینکا با نگاه کردن به حرکات خورشید و ماه، یک تقویم ایجاد کرد. جشن های برداشت در ماه مه جشن گرفته میشد، و مراسم کشت و زرع در ماه اوت برگزار میشد.

تمدن گمشده

وقتی که اینکا صبح از خواب بلند میشد لازم نبود لباس بپوشد زیرا آنها با لباس خود میخوابیدند. زنان لباس‌هایی بلند با یک کمربند در کمر میپوشیدند. مردان لُنگ کوتاه و پیراهن بدون آستین میپوشیدند. هر دو مرد و زن صندل میپوشیدند.
یک خانه متوسط تنها یک اتاق ساخته شده از سنگ یا آجر داشت. به طور معمول یک سقف کاه گلی داشت. هیچ تخت یا تشکی وجود نداشت، بنابراین تمام خانواده مجبور به خواب بر روی زمین بودند.
اینکا در روستاهای کوچک زندگی می کرد. حتی کوزکو، پایتخت، شهر بسیار بزرگی نبود.

تاریخچه امپراتوری اینکا

تاریخ اینکا عمدتاً از داستانهایی که دهان به دهان نقل شده و از سابقه‌های به جا مانده بعد از فتح امپراتوری اینکا توسط اسپانیاییها، به دست آمده است. با شروع قرن سیزدهم اینکا شروع به تسخیر زمین کرد و امپراتوری بزرگتر و بزرگتر شد. یک صد سال بعد اینکا در اوج قدرت خود قرار داشت.
در قرن شانزدهم، امپراتوری اینکا در زمان جنگ میان دو تن از فرزندان حاکم، ضعیفتر شد. آنها هر دو ادعای تخت سلطنت را داشتند و خواهان جانشینی پدرشان بودند. وقتی کاوشگر اسپانیایی، فرانسیسکو پیزارو، آمد، اینکا را شکست داد و امپراتوری را تحت حکومت اسپانیا درآورد.
خاطرات امپراتوری اینک هنوز زنده هستند. اگر چه در قرن ها بعد از آن تحت ستم قرار گرفتند، دولت امروز اقدامات زیادی را برای بهبود زندگی اینکاها انجام می دهد و فرهنگ آنها را محبوب تر می کند. کچوا یک زبان رسمی شد و یک عکس از یک پادشاه معروف اینکا در حال حاضر بر یک اسکنای پرویی مندرج است.

شهر گم شده‌ی اینکا

کاوشگران ویرانه های یک شهر گم شده را در قله کوه های آند از پرو پیدا کرده اند. آنها فکر می کنند که آن جا متعلق به اینکا است که بیش از 500 سال پیش این منطقه را اداره می کرد. خرابه ها روی یک کوه به نام سِرو ویکتوریا در یک منطقه بسیار دور دستژ پرو واقع شده اند. این منطقه جایی است که اینکا زمانی که پیزارو، فاتح اسپانیایی، در قرن شانزدهم به سراغ آنها آمد، به آن عقب نشینی کردند.
مردم محلی سرو ویکتوریا را مدتهاست میشناخته اند، اما نمی دانستند چه بوده است. یک عکاس بریتانیایی در سال 2001 با گروهی از باستان شناسان به آن جا رفت. این تیم باید چهار روز پیاده روی و صعود برای رسیدن به این مکان از نزدیکترین جاده میکرد. برخی از خرابه ها 4500 متر بالاتر از سطح دریا است.
وقتی آنها به آنجا رسیدند، انبار ها، حیاط‌ها، جاده ها، تراس ها و بسیاری از ساختمان های سنگی دیگر را یافتند. باستان شناسان فکر می کنند که اینکا به دو دلیل این مکان را انتخاب کرد. این مکان به معادن مهم نقره نزدیک بود، و همچنین این مکان به مردم دید وسیعی از کوه ها میداد. همچنین ممکن است اینکا به این دلیل به آن جا رفته باشد که خورشید و ماه را از یک نقطه کامل مشاهده کند.
کاشفان امیدوارند دریابند که شهر گم شده در چه زمانی ساخته شد و چه مدتی اینکا در آن زندگی کرد.