آخر اي خاک خراسان داد يزدانت نجات

آخر اي خاک خراسان داد يزدانت نجات شاعر : انوري از بلاي غيرت خاک ره گرگانج و کات آخر اي خاک خراسان داد يزدانت نجات کاندر نعل از هلالست اسب را ميخ از نبات در فراق خدمت گرد همايون موکبي خواجه‌ي دنيي ضياء دين حق اکفي الکفاة موکب صدر جهان پشت هدي روي ظفر لاجرم آبت مزاجي يافت چون آب حيات لاجرم بادت نسيمي يافت چون باد مسيح عقل کل در هيچ معني جز که در تقديم ذات آنکه گردون را برو ترجيح نتواند نهاد داده راي با ثباتش ملک دنيا را ثبات داده کلک بي‌قرارش...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

آخر اي خاک خراسان داد يزدانت نجات

شاعر : انوري

از بلاي غيرت خاک ره گرگانج و کات		آخر اي خاک خراسان داد يزدانت نجات
کاندر نعل از هلالست اسب را ميخ از نبات		در فراق خدمت گرد همايون موکبي
خواجه‌ي دنيي ضياء دين حق اکفي الکفاة		موکب صدر جهان پشت هدي روي ظفر
لاجرم آبت مزاجي يافت چون آب حيات		لاجرم بادت نسيمي يافت چون باد مسيح
عقل کل در هيچ معني جز که در تقديم ذات		آنکه گردون را برو ترجيح نتواند نهاد
داده راي با ثباتش ملک دنيا را ثبات		داده کلک بي‌قرارش کار عالم را قرار
جمله را گفتست خذ جام و قلم را گفته هات		هرچه در گيتي برو نام عطا افتد کفش
بر مساکين طرح بايد کرد اموال زکات		در غنايي خواهد افتاد از کفش گيتي چنانک
وي ز رشک دست تو نالنده موج اندر فرات		اي ز شرم جاه تو سرگشته اوج اندر فلک
چون محيط آسمان اعلي نهايات الجهات		آمدي اندر هنر اقصي نهايات الکمال
نفس موجود از وجود و ذات موصوف از صفات		از خداوندي جدا هرگز نبودستي چنانک
بر خلايق چون تو والي کس نبودست از ولات		بعد از آن والي که بنياد وجود از جود اوست
دست محمودست بر بتخانه‌هاي سومنات		دست انصاف تو بر بدعت‌سراي روزگار
در درون کعبه هرگز نامدي عزي و لات		گر حرم را چون حريم حرمتت بودي شکوه
هر که را در جان وفاي تست فارغ از وفات		هر کرا در دل هواي تست ايمن از هوان
اعتصام الا به حبل طاعتت بعد از صلات		خود صلاح اهل عالم نيست اندر شرع و رسم
همچنين گفتست و حق اينست و ديگر ترهات		زانکه امروز از اولوالامري و يزدان در نبي
در عظام دشمن ملک ار همه باشد رفات		خون دل يابد ز باس تو چو گردون بشکند
چون ز ديوانت به جان کردند خصمي را برات		صد عنايت‌نامه‌ي گردون حنا بر کرده گير
اين خبر دانم خداوندا که داني کل شات		خصم را گو هرچه خواهي کن تو و تدبير ملک
يابد از حرمان عالي بارگاه تو نجات		صاحبا صدرا خداوندا کريما بنده گر
زانکه گشتست از فراق تو سيه‌دل چون دوات		بعد از اين در خدمت از سر پاي سازد چون قلم
آنکه حسرتهاش ميداده است هردم بر فوات		در قضاي خدمت ماضيش قوتها دهد
پيش فتيان خراسان دست بر رخ چون فتات		اندرين خدمت که دارد بنده از تشوير آن
عفو کن وقت ادا داني ندارم بس ادات		گرچه بعضي شايگانست از قوافي باش گو
چون ممات و چون قنات و چون روات و چون عدات		بود الحق تاء چند ديگر از وجدان وليک
في‌المثل چون حادثاتي از وراي حادثات		گفتم آخر شايگان خوش به از وجدان بد
هرکه بيتي شعر دانست از رعيت وز رعات		هيچ‌کس در يک قوافي بنده را ياري نکرد
مسلمات ممنات قانتات تايبات		جز جمال‌الدين خطيب ري که برخواند از نبي
فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلات		تا کند تقطيع اين يک وزن وزان سخن
بارگاهت در نشابور و مقام اندر هرات		جيش تو بادا به بلخ و جشن تو بادا به مرو