ابشروا يا اهل نيشابور اذا جاء البشير

ابشروا يا اهل نيشابور اذا جاء البشير شاعر : انوري کاندر آمد موکب ميمون منصور وزير ابشروا يا اهل نيشابور اذا جاء البشير موکبي کز گرد او گردون ديگر شد اثير موکبي کز فر او فردوس ديگر شد زمين موکبي کز موج فوجش منهزم گردد ضمير موکبي کز طول و عرضش منقطع گردد گمان صاحب خسرو نشان دستور سلطان دار و گير موکب صدر جهان پشت هدي روي ظفر رايتش را فتح لازم گشت و نصرت ناگزير ناصر دنيي و دين بوالفتح کز بدو وجود در ازاي عرق پاک اومحيط آمد غدير طاهر طاهرنسب...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ابشروا يا اهل نيشابور اذا جاء البشير

شاعر : انوري

کاندر آمد موکب ميمون منصور وزير		ابشروا يا اهل نيشابور اذا جاء البشير
موکبي کز گرد او گردون ديگر شد اثير		موکبي کز فر او فردوس ديگر شد زمين
موکبي کز موج فوجش منهزم گردد ضمير		موکبي کز طول و عرضش منقطع گردد گمان
صاحب خسرو نشان دستور سلطان دار و گير		موکب صدر جهان پشت هدي روي ظفر
رايتش را فتح لازم گشت و نصرت ناگزير		ناصر دنيي و دين بوالفتح کز بدو وجود
در ازاي عرق پاک اومحيط آمد غدير		طاهر طاهرنسب صاحب که حکم شرع را
آنکه شد بخت جوانش حامي گردون پير		آنکه آمد روز باسش رايض ايام تند
هرکجا عزمش دهد فرمان قضا فرمان‌پذير		هرکجا حزمش کند خلوت زمانه پرده‌دار
يافته هرچ آن بامکان اندر آيد جز نظير		کرده هرچ آن در نفاذ امر گنجد جز ستم
وان کند با فتنه انصافش که آتش با حرير		آن کند با عافيت عدلش که باران با نبات
آن زوايد کز نظام و فخر دارد خود مگير		چيست از فخر و شرف کان وصف ذاتي نيستش
بر ابد بنوشت و الحق بود مقداري قصير		وجه باقي خواست عمر او ز ديوان قضا
بر جهان بنوشت و الحق بود اقطاعي حقير		وجه فاضل خواست جود او ز ديوان قدر
دود آتش همچنان باران دهد کابر مطير		گر ز دست او بيفتد بر فلک يک فتح باب
وي ترا در تحت منت هم صغير و هم کبير		اي ترا در حبس طاعت هم وضيع و هم شريف
منهي حزم تو آگاه از قليل و از کثير		سايه‌ي عدل تو شامل بر فراز و بر نشيب
عنصر تو ورنه تا اکنون بماندستي فطير		در خمير طينت آدم به قوت مايه بود
صانع از خاکش برون آورد چون موي از خمير		زاب رويت پخته شد نان وجودش لاجرم
انتقام روزگارش داد در لوزينه سير		هرکه در پيمان توده تو نباشد چون پياز
ز ابتداي آفرينش تا ترا باشد سرير		تخت کردار آسمان بر چار ارکان تکيه زد
تا به دارالملک وحدت بو کزو سازي سفير		چون نکردي التفاتي در سفر شد سال و ماه
آفتاب از شدت او همچو آب از زمهرير		بفسرد گر صرصر قهرت به گردون بگذرد
مرگ را دستار بر گردن همي بردي اسير		دوش زندان‌بان قهرت را همي ديدم به خواب
ساکنان عالم کون و فساد از وي نفير		گفتم اين چه؟ گفت دي در پيش صاحب کرده‌اند
شکل او شد افضل‌الاشکال و هو المستدير		شکل در گاه رفيعت را دعا کرد آسمان
لون او شد احسن‌الالوان و هو المستنير		رنگ رخسار ضميرت را ثنا گفت آفتاب
اي به تو دست وزارت چون سپهر از مه منير		صاحبا من بنده را آن دست باشد در سخن
خاطر من از تفکر خامه‌ي من از صرير		کز تواتر در ثناي تو نياسايد دمي
نقدهاي بس نفايه است آن و ناقد بس بصير		اينک زحمت کم کنم نوعي ز تشوير است از آنک
درام از انعام تو کاري بناميزد چو تير		گرچه در شکر تو چون سوفار تيرم بي‌زبان
زانکه آمد زابتدا با گوهرم همراه شير		عشق اين خدمت مرا تا حشر شد همراه جان
تا نباشد اختران را هيچ قاطع از مسير		تا نباشد آسمان را هيچ مانع از مدار
در کم و بيش اختران را باد فرمانت مشير		در بد و نيک آسمان را باد درگاهت مشار
روي بدگويت ز جور اختران همچون زرير		اشک بدخواهت ز دور آسمان همچون بقم
روي آن دايم سياه از دور محنت همچو قير		چشم اين دايم سفيد از آب حسرت همچو قار
ناله‌ي آن از نوايب زار چون آواز زير		قامت اين از حوادث کوژ چون بالاي چنگ