زندگاني ولي نعمت من باد دراز

زندگاني ولي نعمت من باد دراز شاعر : انوري در مزيد شرف و دولت و پيروزي و ناز زندگاني ولي نعمت من باد دراز نيستم جمله حقيقت چو نيم جمله مجاز باد معلوم خداوند که من بنده همي چيست کان را متغير نکند عمر دراز از مواليد جهانم من و در کل جهان اندرين منزل شادي و غم و ناز و نياز از خلاف حرکت مختلف آمد همه چيز کو ز خاک است و همه خاک نشيبست و فراز در بني‌آدم چونان که صوابست خطاست چون چنين است به مقصود حديث آيم باز اين معاني همه معلوم خداوند منست...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

زندگاني ولي نعمت من باد دراز

شاعر : انوري

در مزيد شرف و دولت و پيروزي و ناز		زندگاني ولي نعمت من باد دراز
نيستم جمله حقيقت چو نيم جمله مجاز		باد معلوم خداوند که من بنده همي
چيست کان را متغير نکند عمر دراز		از مواليد جهانم من و در کل جهان
اندرين منزل شادي و غم و ناز و نياز		از خلاف حرکت مختلف آمد همه چيز
کو ز خاک است و همه خاک نشيبست و فراز		در بني‌آدم چونان که صوابست خطاست
چون چنين است به مقصود حديث آيم باز		اين معاني همه معلوم خداوند منست
پيش تو باز نمايم به طريق ايجاز		زيبد ار رمز دو از سر هواي دل خويش
که در کس به سلامي مثلا کردم باز		اولا تا که ز خدام توام نتوان گفت
به خدايي که جز او را نتوان برد نماز		خدمت تو چو نمازست مرا واجب و فرض
سرم ار پيش تو چون شمع ببرند به گاز		پايم از خطه‌ي فرمان تو بيرون نشود
تا نيابم ز رضاي تو به صد گونه جواز		در همه ملک تو انگشت به کاهي نبرم
از براي تو کنم نز پي تشريف و نواز		نيست بر راي تو پوشيده که من خدمت تو
بهر آزار دلي از در عفوم بمتاز		چون چنين معتقدم خدمت درگاه ترا
صورت ساحت من قاعده‌ي کينه مساز		درخيال تو نه بر وفق مرادت چو دهم
آخر از وجه نصيحت بتوان گفت به راز		گيرم از روي عيانش نتوان کرد عتاب
تا نجاتي بودم باشد ازين گرم و گداز		قصه کوتاه کنم غصه بپردازم به
که فلان باز حديث حرکت کرد آغاز		دي در آن وقت که بر راي رفيعت بگذشت
از سياست شده با عقده‌ي گردون انباز		گرهي گشت بر ابروي شريفت پيدا
نه گماني که کند گرد ضميرت پرواز		نه مرا زهره‌ي آن کز تو بپرسم کان چيست
در کف غم چو تذروي شده در چنگل باز		ساعتي بودم و واقف نشدم رفتم و دل
دهر بر جامه‌ي عمرم کشد از مرگ طراز		گر به تشريف جوابم نکني آگه از آن
تا بود سال و مه و روز و شب اندر تک و تاز		تا بود نيک و بد و بيش و کم اندر پي هم
سال و مه جز ندب دولت و اقبال مباز		روز و شب جز سبب رافت و انصاف مباش
شسته از آب خسخاي تو جهان تخته‌ي آز		داده بر باد رضاي تو فلک خرمن دهر
زندگاني ولي نعمت من باد دراز		نامه‌ي عمر ترا از فلک اين باد خطاب