| وجود تو سر دفتر آفرينش | | زهي دست تو بر سر آفرينش |
| به نام تو بر منبر آفرينش | | فضا خطبهها کرده در ملک و ملت |
| رسوم ترا زيور آفرينش | | چهل سال مشاطه کون کرده |
| به عهد تو در ششتر آفرينش | | طرازي نه چون طاهربن مظفر |
| حقير آمدي گوهر آفرينش | | اگر فضلهي گوهر تو نبودي |
| بپردازد از دفتر آفرينش | | گشاد نفاذ تو گردون فطرت |
| سعادترسان اختر آفرينش | | وگر اختر تو نبودي نگشتي |
| خلاف تو خاکستر آفرينش | | به باد عدم بردهد گر بخواهد |
| که تا بشکند چنبر آفرينش | | فنا بارها کرد عزم مصمم |
| بکردي فنا در خور آفرينش | | شکوه تو دريافت آن کار اگرنه |
| خراج نهم کشور آفرينش | | به ديوان جاهت گذارند انجم |
| وجوب همه لشکر آفرينش | | وز اقطاع جودت رسانند ارکان |
| که هر دم قضا مادر آفرينش | | تو اي سرور آفرينش نبيني |
| که هم به نشد سرور آفرينش | | به زجر تمام از طبيعت بپرسد |
| موکل کند بر سر آفرينش | | ترا کردگار از براي تحفظ |
| بگردد به گرد در آفرينش | | تکسر چه باشد که با چون تو شحنه |
| به معني بود بستر آفرينش | | حوادث چرا بستري گستردکان |
| درين داوري داور آفرينش | | گوا ميکنم بر تو هان اي طبيعت |
| که اين است خشک و تر آفرينش | | که تا گرم و سردي برويش نياري |
| زيادت کند پيکر آفرينش | | الا تا مزاج عناصر به نسبت |
| قباي بقا در بر آفرينش | | تو بادي که جز با تو نيکو نيايد |
| کزو رست برگ و بر آفرينش | | دوام ترا بيخ در آب و خاکي |
| نشايد بجز محور آفرينش | | بقاي تو چندان که در طول و عرضش |