متمن اسعد بن اسماعيل

متمن اسعد بن اسماعيل شاعر : انوري آن به قدر و شرف عديم عديل متمن اسعد بن اسماعيل هست مختار مهتران جليل هست خورشيد آسمان جلال وانکه در باد حکم او تعجيل آنکه در خاک حلم او آرام باد با طبع او چو خاک ثقيل خاک با حلم او چو باد خفيف بر طبعش غدير قلزم و نيل بر قدرش قصير قامت چرخ قلمش راز چرخ را تاويل سخنش علم غيب را تفسير پيکر آسمان عريض و طويل نيست با عرض و طول همت او بر فلک جبرئيل و ميکائيل غاشيه‌ي همتش کشند همي نبود در کفايتش...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

متمن اسعد بن اسماعيل

شاعر : انوري

آن به قدر و شرف عديم عديل		متمن اسعد بن اسماعيل
هست مختار مهتران جليل		هست خورشيد آسمان جلال
وانکه در باد حکم او تعجيل		آنکه در خاک حلم او آرام
باد با طبع او چو خاک ثقيل		خاک با حلم او چو باد خفيف
بر طبعش غدير قلزم و نيل		بر قدرش قصير قامت چرخ
قلمش راز چرخ را تاويل		سخنش علم غيب را تفسير
پيکر آسمان عريض و طويل		نيست با عرض و طول همت او
بر فلک جبرئيل و ميکائيل		غاشيه‌ي همتش کشند همي
نبود در کفايتش تعطيل		نبود بر سخاوتش منت
وي مصون عهد و قولت از تبديل		اي بري عفو و عونت از پاداش
برق را فکرت تو خوانده کليل		چرخ را رفعت تو گفته قصير
ابر با دست بخشش تو بخيل		کوه با عزم محکم تو سبک
قدرت اکليل چرخ را اکليل		اي نهاده به خاصيت ز ازل
در ازل جامه رنگ کرده به نيل		فلک از رشک رتبت و شرفت
خويشتن وقف کرده بر تهليل		ملک از بهر نامه‌ي عملت
رزق را چون دل تو هيچ کفيل		نيست اندر جهان کون و فساد
عقل را چون دل تو هيچ دليل		نيست اندر بيان باطل و حق
همچو از آفتاب جرم صقيل		آفتاب از کف تو بخشد نور
وي نديده ترا ستاره بديل		اي نزاده ترا زمانه بدل
پشه‌ي تو به چشم گردون پيل		تويي آن کس که در سخا آيد
موزه‌ي من زمانه را منديل		منم آن کس که در سخن شايد
گوش جانش چو محکم تنزيل		سخنم شد چنان که بنيوشد
بر جهان و جهانيان تفضيل		گرچه در هر سخن نهد فلکم
سنگها زد زمانه بر قنديل		نيست سنگم به نزد کس که مرا
دخلم از خرج دبه و زنبيل		عيبم اين بيش نه که کم بودست
هست مانند صور اسرافيل		کشته‌ي دهرم و صرير قلمت
بارها گوشمال عزرائيل		به نشورم رسان که ديدستم
اندرين خدمت از کثير و قليل		گفته بودم که کديه‌اي نکنم
شعر چون بکر بود و مرد معيل		کرمت گفت از آن چه عيب آيد
تا کنند اختران همي تحويل		تا کند آسمان همي حرکت
تابعت ز اختران مباد ذليل		حاسدت زاسمان مباد عزيز
باد خصم تو جفت حزن و عويل		باد طبع تو يار لهو و لعب
ديده‌ي بخشش از کف تو کحيل		خانه‌ي دانش از دل تو به پاي
گوش جانت ز بانگ طبل رحيل		ايمن اندر نظاره‌گاه سپهر
جدم اسحق و جدت اسماعيل		زنده اسلاف تو به تو چو به من