شرف گوهر اولاد نظام

شرف گوهر اولاد نظام شاعر : انوري ملک را باز شرف داد و نظام شرف گوهر اولاد نظام نصار دين و نصير اسلام صاحب مملکت و خواجه‌ي عصر عدل شد ظلم و ضيا گشت ظلام بوالمظفر که به عون ظفرش آن به از جنبش و پيش از آرام آن پس از مبدع و پيش از ابداع ابر جودش ببرد آب غمام سير امرش ببرد کوي صبا بر محيط فلک اعظم گام نهد ار قصد کند همت او ديده‌ي باشه شود جاي حمام عدلش ار چيره شود بر عالم گرگ را صلح دهد با اغنام امنش ار خيمه زند بر صحرا وي قدر...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شرف گوهر اولاد نظام

شاعر : انوري

ملک را باز شرف داد و نظام		شرف گوهر اولاد نظام
نصار دين و نصير اسلام		صاحب مملکت و خواجه‌ي عصر
عدل شد ظلم و ضيا گشت ظلام		بوالمظفر که به عون ظفرش
آن به از جنبش و پيش از آرام		آن پس از مبدع و پيش از ابداع
ابر جودش ببرد آب غمام		سير امرش ببرد کوي صبا
بر محيط فلک اعظم گام		نهد ار قصد کند همت او
ديده‌ي باشه شود جاي حمام		عدلش ار چيره شود بر عالم
گرگ را صلح دهد با اغنام		امنش ار خيمه زند بر صحرا
وي قدر داده به دست تو زمام		اي قضا داده به حکم تو رضا
بر سر توسن افلاک لگام		کند ار جهد کند دولت او
حامل نطفه طباع ارحام		از پي کثرت خدام تو شد
وي ترا خواجه‌ي اجرام غلام		اي ترا گردش افلاک مطيع
تا که در حضرت تست از خدام		بنده را بنده خداوندانند
مقصد خاص شد و قبله‌ي عام		به قبولي که ز اقبال تو ديد
که به جايش نتوان کرد قيام		تا قيامت شرفي يافت ز تو
حاصلي نيست ترا جز ابرام		گرچه از خدمت ديرينه‌ي او
نام او پخته شود حکمت خام		گر به درگاه تو آبي بودش
در مديح تو زند نظم نظام		علم شعر زند بر شعري
توسن طبعش اگر گردد رام		چون رياضت ز تو يابد نشگفت
اگر انصاف بيابد ز ايام		هم در ايام تو جايي برسد
برکشد تيغ فصاحت ز نيام		گر بجز پيش تو تا روز اجل
که نشورش نبود روز قيام		کشته‌ي تيغ اجل باد چنان
راست همچون گهر از روس حسام		تابد از روي حسام تو ظفر
اوج خورشيد ترا ساق خيام		وتد قاف ترا ميخ طناب
کند با تيغ تو تيغ بهرام		پست با قدر تو قدر کيوان
خط طغيان و خطا بر احکام		پيش حکم تو کشد کلک قضا
آسمان مرکب و مه طرف ستام		شايدت روز سواري و شکار
بر کف جان و خرد جام مدام		روز عيش تو نهد دست قدر
زهره خنياگر و ماه نو جام		زيبدت روز تماشا و شراب
نقطه چون جسم پذيرد اقسام		گر به انگشت ذکا بنمايي
دهد از راز سپهرت اعلام		ور در آيينه‌ي خاطر نگري
هفت اقليم ترا هفت اندام		مرکز عالمي از غايت حلم
جرم خورشيد فلک تابش وام		خواهد از راي منيرش هر روز
دفتر و کلک عطارد را نام		کاهد از کلک و بنانش هردم
تابع راي تو سير اجرام		واله حکم تو دور افلاک
که جهان شد به وجود تو تمام		اول فکرتي و آخر فعل
قابل نظم و عروضست کلام		وز پي شرح رسوم سيرت
چون در اوهام عمل در اجسام		روز کين نفس نفيس تو کند
باد بدخواه ترا صبح چو شام		تا بود از پي هر شامي صبح
همه آفاق وزو يافته کام		گشته بر خصم تو چون کام نهنگ
وانچه آغاز کني بي‌انجام		هر چه تقدير کني بي‌مهلت
شربت عيش مدام تو مدام		مسند صدر مقام تو مقيم