| و آن نيل مکرمت که شنيدي سراب شد | | آن مصر مملکت که تو ديدي خراب شد |
| و اکنون بر آن زگال جگرها کباب شد | | سرو سعادت از تف خذلان زگال گشت |
| خوناب قبه قبه به شکل حباب شد | | از سيل اشک بر سر طوفان واقعه |
| لابل چهل قدم ز بر ماهتاب شد | | چل گز سرشک خون ز برخاک بر گذشت |
| از ديدهي نظارگيان در نقاب شد | | هم پيکر سلامت و هم نقش عافيت |
| انديشه کن ز پيل که هم جفت خواب شد | | دل سرد کن ز دهر که هم دست فتنه گشت |
| اوهام کند پاي و قدر تيز تاب شد | | ايام سست راي و قدر سخت گير گشت |
| هر چند بارگير قضا تيزتاب شد | | دفع قضا به آه شب کندرو کنيد |
| آن آب نرم بين که بر او چون عذاب شد | | گر آتش درشت عذابي است بر نبات |
| نحل از کجا چرد؟ که گيا زهر ناب شد | | عاقل کجا رود؟ که جهان، دار ظلم گشت |
| از لرزه و هزاهز در اضطراب شد | | ربع زمين بسان تب ربع برده پير |
| پر عقاب آفت جان عقاب شد | | کار جهان و بال جهان دان که بر خدنگ |
| اجرام را وقايهي ظلمت حجاب شد | | افلاک را پلاس مصيبت بساط گشت |
| روح الامين به تعزيت آفتاب شد | | ماتم سراي گشت سپهر چهارمين |
| شام و سحر دوپيک کبوتر شتاب شد | | از بهر آنکه نامه بر تعزيت شوند |
| کيوان به شکل هندوي اطلس نقاب شد | | در ترک تاز فتنه ز عکس خيال خون |
| موي سپيد دهر به عنبر خضاب شد | | دوش آن زمان که طرهي شب شانه کرد چرخ |
| شب موي گشت و ماه کمانچهي رباب شد | | بيدست ارغنون زن گردون به رنگ و شکل |
| چندان که آن خطيب سحر در خطاب شد | | ديدم صف ملائکهي چرخ نوحهگر |
| کاشکال و حال چرخ چنين ناصواب شد | | گفتم به گوش صبح که اين چشم زخم چيست |
| دردا که کارهاي خراسان ز آب شد | | صبح آه آتشين ز جگر برکشيد و گفت |
| محنت نصيب سنجر مالک رقاب شد | | گردون سر محمد يحيي به باد داد |
| وز قتل آن امام، پيمبر مصاب شد | | از حبس اين خديو، خليفه دريغ خورد |
| شيطان خلاف قاعده رجم شهاب شد | | بدعت ز روي حادثه پشت هدي شکست |
| شمشير سنجري ز قضا در قراب شد | | اي آفتاب حربهي زرين مکش که باز |
| در گردن محمد يحيي طناب شد | | وي مشتري ردا بنه از سر که طيلسان |
| دار الخلافهي تو خراب و يباب شد | | اي آدم الغياث که از بعد اين خلف |
| کز شاخ شرع طوطي حاضر جواب شد | | اي عندليب گلشن دين زار نال زار |
| کن بوتراب علم به زير تراب شد | | اي ذوالفقار دست هدي زنگ گير، زنگ |
| در تنگناي دهر وفا تنگياب شد | | خاقانيا وفا مطلب ز اهل عصر از آنک |
| اکنون به پاي پيل حوادث خراب شد | | آن کعبه وفا که خراسانش نام بود |
| برهم شکن که بوي امان ز آن جناب شد | | عزمت که زي جناب خراسان درست بود |
| چون طالع تو نامزد انقلاب شد | | بر طاق نه حديث سفر ز آنکه روزگار |
| کان درد راه توشهي يوم الحساب شد | | در حبس گاه شروان با درد دل بساز |
| تا بهر دفع دردسر آخر گلاب شد | | گل در ميان کوره بسي درد سر کشيد |
| کان دلوها دريد و رسنها ز تاب شد | | از چاه دولت آب کشيدن طمع مدار |
| حصرم به چار ماه تواند شراب شد | | دولت به روزگار تواند اثر نمود |
| کوکشت زرد عمر تو را فتح باب شد | | فتح سعادت از سر عزلت برآيدت |
| ابر از زکات دريا صاحب نصاب شد | | عقل از برات عزلت، صاحب خراج گشت |
| هر چند هم لباس خليفهي غراب شد | | سيمرغ را خليفهي مرغان نهادهاند |
| با هر فسردهاي به وفا هم رکاب شد | | معجز عنان کش سخن توست اگر چه دهر |
| انگشت کوچک است که جاي حساب شد | | اول به ناقصان نگرد دهر کز نخست |
| باد است کو دهل زن خيل سحاب شد | | از طمطراق اين گره تر مترس از آنک |
| در تيه جهل خصم تو شر الدواب شد | | بر قصر عقل نام تو خير الطيور گشت |
| آمين چه ميکني که دعا مستجاب شد | | گفتي که يارب از کف آزم خلاص ده |