کرد خزان تاختن بر صف خيل بهار

کرد خزان تاختن بر صف خيل بهار شاعر : خاقاني باد وزان بر رزان گشت به دل کينه‌دار کرد خزان تاختن بر صف خيل بهار کاتش خورشيد کرد خانه‌ي باد اختيار سنبله‌ي چرخ را خرمن شادي بسوخت راست برابر بداشت کفه‌ي ليل و نهار چون زر سرخ سپهر سوي ترازو رسيد غيبه‌ي زرين فشاند بر سر او شاخسار حلقه‌ي سيمين زره چون ز شمر شد پديد لعب چمن بر گشاد گوي گريبان نار دست خزان در نشاند چاه زنخدان سيب کرد چمن پرنگار پنجه‌ي دست چنار تا که سرانگشت تاک کرد خزان فندقي ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کرد خزان تاختن بر صف خيل بهار

شاعر : خاقاني

باد وزان بر رزان گشت به دل کينه‌دار		کرد خزان تاختن بر صف خيل بهار
کاتش خورشيد کرد خانه‌ي باد اختيار		سنبله‌ي چرخ را خرمن شادي بسوخت
راست برابر بداشت کفه‌ي ليل و نهار		چون زر سرخ سپهر سوي ترازو رسيد
غيبه‌ي زرين فشاند بر سر او شاخسار		حلقه‌ي سيمين زره چون ز شمر شد پديد
لعب چمن بر گشاد گوي گريبان نار		دست خزان در نشاند چاه زنخدان سيب
کرد چمن پرنگار پنجه‌ي دست چنار		تا که سرانگشت تاک کرد خزان فندقي
شد شکمش چون صدف پر گهر شاهوار		حلقه‌ي درج ترنج گشت پر از سيم خام
بر شمر از دست باد سيم و زر بيشمار		گرنه خرف شد خريف از چه تلف مي‌کند
تاختن آورد ابر از سر دريا کنار		خون رزان ريختن وز پي کين خواستن
بر رخ آبي نشست از تک اسبش غبار		بر بدن نار ماند از سر تيغش نشان
گشت زرافشان چمن چون کف صدر کبار		غژم عقيق يمن کرد برون از دهن
آنکه ز هشتم فلک همت او داشت عار		خواجه‌ي چارم بلاد، خسرو هفتم زمين
خواجه‌ي صدر کرام، زبده‌ي پنج و چهار		ملک جهان را نظام، دين هدي را قوام
بنده‌ي او آسمان، چاکر او روزگار		سخره‌ي او افتاب سغبه‌ي او مشتري
خاک سم اسب او کعبه‌ي مشک تتار		نوک سر کلک او قبله‌ي در عدن
گشت ضمان بقاش گنبد گوهر نگار		گشت بساط ثناش مرکز عودي لباس
در دهن خاتمش مهره‌ي او آشکار		بر سر گنج سخاش خامه‌ي او اژدهاست
مهر فلک را مدام نور از او مستعار		مهره نديدي که هست مهر عروس ظفر
خواسته از خشم تو چرخ فلک زينهار		اي به گه انتقام همچو حسودت مدام
آينه‌ي آسمان نور فزاي از بخار		جاه فزاي از سپهر نيست وجودت که نيست
شاه زمانه که اوست سايه‌ي روزگار		همچو مه از آفتاب هست به تو نورمند
جز تن گل پر ز خون، جز دل لاله فکار		نيست ز انصاف تو در همه عالم کنون
تا که همي ملک راند سال فلک شش هزار		هيچ يگانه نزاد چرخ فلک همچو تو
ملک بدو چون به تو کرد همي افتخار		گر چه حسن بد ز طوس صاحب آفاق شد
زيبد اگر چون حسن صد بودت پيش کار		از هنر و بذل مال، وز کرم و حسن راي
مصر و عزيزش بود بر دل و بر چشم خوار		مصري کلکت چو سحر عرضه کند گاه جود
هست تو را يمن و يسر جفت يمين يسار		هست تو را ملک و دين تخت و نگين و قلم
با گل و مل کس دگر خار نديد و خمار		عدل تو تا ز اهتمام حامي آفاق شد
خسرو چارم سرير، شحنه‌ي پنجم حصار		هيبت و راي تو را هست رهي و رهين
ابرش کينه شگال، ادهم فتنه فسار		از اثر عدل تو بر سر و بر پاي ديد
رشک حسد در جگر اشک عنا در کنار		هست حسود تو را از اثر عدل تو
کز کسي ار بشنوي ناديت اين استوار		کرده چنان استوار با دل و جان عهد غم
از سبب کين او تير تو جوشن گذار		خصم تو گر نيست دون، هست چنان اي عجب
کاتش هرگز نديد کس که جهد از چنار		آتش هيبت چنان شعله زنان در دلش
بحر دلا، بر سخن نيست چو من يک سوار		ابر کفا، از کرم نيست چو تو يک جواد
چون شود از مدح تو خاطر من زر نثار		چون شود از نعت تو اين لب من در فشان
تيغ زبان مرا سجده برد ذوالفقار		نور ضمير مرا بنده شود افتاب
نعت تو و مدح او خوانده گه بزم و بار		بنده‌ي خاصه توام، شاعر خاص ملک
بر سر ابناي عصر کرد مرا نام دار		دادن تشريف تو از پي تعريف شاه
مثل تو ممدوح نيست شعر خر و حق گزار		مادح اگر مثل من هست به عالم دگر
از تو چو طاووس نر چتر کش و تاجدار		بلبل اگر در چمن مدح تو گويد شود
تا که به گرد مدر هست فلک را مدار		تا که ز دور سپهر هست مدار و مدر
باد چو مهر سپهر امر تو گيتي گذار		باد چو صبح نخست خصم تو اندک بقا
مزبله‌ي آب و خاک دائره‌ي باد و نار		تا فلک آکنده باد از دل و جان عدوت
وز کف و کلک تو باد ملک جهان را قرار		از دل و دست تو باد کار فلک را نظام