| طولش چو عرض جنت و صد عرض اکبرش | | اينک مواقف عرفات است بنگرش |
| فراش جبرئيلش و جاروب شهپرش | | دهليز دار ملک الهي است صحن او |
| حزب الله از صف ملک و انس لشکرش | | نوار لله از تف نفس و آه مشعلش |
| ايمان صفت برهنه سروان در معسکرش | | پوشندگان خلعت ايمان گه الست |
| نظاره سوي زنده دلان در کفن درش | | گردون کاسه پشت چو کف گير جمله چشم |
| وز بوسه چون ترنج حجرها مجدرش | | از اشکشان چو سيب گذرها منقطش |
| بر هفت بام بست گذرها چو ششدرش | | از بس که دود آه حجاب ستاره شد |
| از بس که تف رسد ز نفسهاي بيمرش | | بل هفت شمع چرخ گداران شود چو موم |
| از صبح تيغ و از جبل الرحمه منبرش | | جبريل خاطب عرفات است روز حج |
| ني ساقيي پديد نه باده نه ساغرش | | سرمست پختگان حقيقت چو بختيان |
| سلطان يک سوارهي گردون مسخرش | | با هر پياده پاي دواسبه فلک دوان |
| نعلين پاي هم سر تاج سکندرش | | در پاي هر برهنه سري خضر جان فشان |
| همت به پشت پاي زده ملک سنجرش | | تا پشت پاي سوده لباس ملک شهي |
| از چشم هر که خاکي و آبي است گوهرش | | خاک مني ز گوهر تر موج زن چو آب |
| خون ريخته موافقت پور هاجرش | | آورده هر خليل دلي نفس پاک را |
| حلق حمل بريده بدان تيغ احمرش | | استاده سعد زابح و مريخ زير دست |
| حق کرده در حوالي کعبه مصدرش | | گفتي از انبيا و امم هر که رفته بود |
| بر ناف خاک ناف زده ماده و نرش | | قدرت رحم گشاده و زاده جهان نو |
| يوسف کشيده دلو ز چاه مقعرش | | زمزم بسان ديهي يعقوب زاده آب |
| تا هم به دلو چرخ کشد آب اخترش | | بل کافتاب چرخ رسن تاب از آن شده است |
| بوده مشاطهي به سزا پور آزرش | | و آن کعبه چون عروس کهن سال تازه روي |
| سمعا و طاعه سجده کنان هفت کشورش | | خاتوني از عرب، همهد شاهان غلام او |
| پوشيده حله و ز سر افتاده معجرش | | خاتون کائنات مربع نشسته خوش |
| صياد دست کوته و صيد ايمن از شرش | | اندر حريم کعبه حرام است رسم صيد |