| که دولت سايهي ناپايدار است | | مشو خاقانيا مغرور دولت |
| که ميدانش آتش و او نيسوار است | | به دولت هر که شد غره چنان دان |
| که اين کم عمر آن اندک قرار است | | چو صبح است اول و چون گل به آخر |
| مشو خرم که رنگ سوگوار است | | به رنگي کز خم نيلي فلک خاست |
| که خود نيلش سراب عمر خوار است | | در آن منگر که نيل او سراب است |
| که خاکستر ز آتش يادگار است | | بسا دولت که محنت زادهي اوست |
| که دي مه را نتيجه نوبهار است | | بسا محنت که دولت، آخر اوست |
| به پايانش زوال روزگار است | | سر دولت غرور است و ميان لهو |
| ميانه مستي و آخر خمار است | | به مي ماند که مي فسق است ز اول |