اي نهاده پاي همت بر سر اوج سما

اي نهاده پاي همت بر سر اوج سما شاعر : سنايي غزنوي وي گرفته ملک حکمت گشته در وي مقتدا اي نهاده پاي همت بر سر اوج سما از تو عادل‌تر نبد هرگز سخن را پادشا بر سرير حکمت اندر خطه‌ي کون و فساد ناکشيده تيغ جنگي روز کين اندر وغا مشرق و مغرب ز راه صلح بگرفتي بکلک همچو از اوصاف تو، چشم زمانه پر ضيا لاجرم ز انصاف تو، روي ز من شد پر درر باز پس ماندند و بردي و برين دارم گوا گوي همت باختي با خلق در ميدان عقل کي پسندد از تو بازي يا کجا دارد روا ني غلط...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي نهاده پاي همت بر سر اوج سما

شاعر : سنايي غزنوي

وي گرفته ملک حکمت گشته در وي مقتدا		اي نهاده پاي همت بر سر اوج سما
از تو عادل‌تر نبد هرگز سخن را پادشا		بر سرير حکمت اندر خطه‌ي کون و فساد
ناکشيده تيغ جنگي روز کين اندر وغا		مشرق و مغرب ز راه صلح بگرفتي بکلک
همچو از اوصاف تو، چشم زمانه پر ضيا		لاجرم ز انصاف تو، روي ز من شد پر درر
باز پس ماندند و بردي و برين دارم گوا		گوي همت باختي با خلق در ميدان عقل
کي پسندد از تو بازي يا کجا دارد روا		ني غلط کردم که راي صايبت با اهل عصر
با قناعت همنشيني با فراغت آشنا		چون زر و طاعت عزيزي در دو عالم زان که تو
خاکروبي کردن آن کس را که داند کيميا		سيم نااهلان نجويي زان که نپسندد خرد
بانگ برخيزد ازيشان کاي سنايي مرحبا		شعر تو روحانيان گر بشنوند از روي صدق
شاعري بي‌ذل طمع و پارسايي بي‌ريا		حجتي بر خلق عالم زان دو فعل خوب خويش
مردگان آز و معلولان غفلت را شفا		عيسي عصري که از انفاس روحانيت هست
درد هر کس را ز راه نطق مي‌سازي دوا		بس طبيب زيرکي زيرا که بي‌نبض و عليل
کرد شعر شاعران بوده را يکسر هبا		نظم گوهربار عقل افزاي جان افروز تو
ساحري زيبا نمايد پيش موسي و عصا		معجز موسي نمايست اين و آنها سحر و کي
نزد عقل آنکس نمايد يافه گوي و هرزه لا		هر که او شعر ترا گويد جواب از اهل عصر
اطلس رومي و شال ششتري از بوريا		زان که بشناسند بزازان زيرک روز عرض
حاصل و رايج کنند از مدح ممدوحان عطا		شاعران را پايه بي‌شرمي بود تا زان قبل
با چنان ايمان کامل، اين چنين بايد حيا		صورت شرمي تو اندر سيرت پاکي بلي
ره برد اسرار او چون بنگرد عين‌الرضا		شعر و سحر و شرع و حکمت آمدت اندر خبر
زين چهار آن هر چهار از نظم و نثر اوستا		کاين چهارست اي سنايي چار حرف و يافتند
تا نعيم سدره باشد طعمه‌ي اهل بقا		تا حريم کعبه باشد قبله‌ي اهل سنن
کعبه بادت پايگاه کوشش دارالفنا		سدره بادت دستگاه بخشش دارالبقا
جز «و يبقي وجه ربک» مر ترا کام و هوا		کعبه و سدره مبادت مقصد همت که نيست
برگذر از عيبهاش و در گذر از وي خطا		نظم عشق‌آميز عارف را ز راه لطف و بر
شاکر افضال تو اندر خلا و اندر ملا		تا که باشد عارف اندر سال و ماه و روز و شب