تا کي ز هر کسي ز پي سيم بيم ما

تا کي ز هر کسي ز پي سيم بيم ما شاعر : سنايي غزنوي وز بيم سيم گشته ندامت نديم ما تا کي ز هر کسي ز پي سيم بيم ما چون سيم رفت از پي او رفت بيم ما تا هست سيم با ما بيمست يار او گويي برادرند بهم سيم و بيم ما آيند هر دو باهم و هر دو بهم روند سيمست ويحک اصل بلاي عظيم ما اي آنکه مفلسيست بلاي عظيم تو سيمست گويي اصل نشاط و نعيم ما بهتر بدان که هست تمناي تو محال سيم سپيد کرده سياه اين گليم ما گر ما همه سياه گليميم طرفه نيست هان تا ز روي کبر نباشي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

تا کي ز هر کسي ز پي سيم بيم ما

شاعر : سنايي غزنوي

وز بيم سيم گشته ندامت نديم ما		تا کي ز هر کسي ز پي سيم بيم ما
چون سيم رفت از پي او رفت بيم ما		تا هست سيم با ما بيمست يار او
گويي برادرند بهم سيم و بيم ما		آيند هر دو باهم و هر دو بهم روند
سيمست ويحک اصل بلاي عظيم ما		اي آنکه مفلسيست بلاي عظيم تو
سيمست گويي اصل نشاط و نعيم ما		بهتر بدان که هست تمناي تو محال
سيم سپيد کرده سياه اين گليم ما		گر ما همه سياه گليميم طرفه نيست
هان تا ز روي کبر نباشي نديم ما		اي از نعيم کرده لباس خود از نسيج
اين دلق پاره پاره و تسبيح نيم ما		گر آگهي ز کار و گرنه شکايتست
هر گه که بنگرند به کفش اديم ما		گويي برهنه پايان بر من حسد برند
کرد صبا نسيم و نيارد نسيم ما		در حسرت نسيم صباييم اي بسا
فردا ز گور باشد «کهف» و «رقيم» ما		امروز خفته‌ايم چو اصحاب کهف ليک
در وي مزورست مقام و مقيم ما		عالم چو منزلست و خلايق مسافرند
ما غله‌دار آز و امل هم قسيم ما		هست اين جهان چو تيم فلک همچو تيم بدار
تيمار دارد آنکه به ما داد تيم ما		تيمار تيم داشتن از ما حماقتست
اي واي ما که هست زمانه غريم ما		ما از زمانه عمر و بقا وام کرده‌ايم
بشنو که مختصر مثلي زد حکيم ما		در وصف اين زمانه‌ي ناپايدار شوم
بسته در و اميد رضيع و فطيم ما		گفتا: زمانه ما را مانند دايه‌ايست
از بعد آنکه بود صديق و حميم ما		چون مدتي برآيد بر ما عدو شود
چون دال منحني الف مستقيم ما		گرداند او به دست شب و روز و ماه و سال
مانند مادران شفيق و رحيم ما		ز اول به مهر دل همه را او به پرورد
اين قامت مقوم و جسم جسيم ما		آن گه فرو برد به زمين بي‌جنايتي
ياد آر زير خاک عظام رميم ما		اين مفتخر به حشمت و تعظيم و راي خويش
اندامهاي کوفته‌ي چون هشيم ما		پيوسته پيش چشم همي دار عنقريب
چون آن سفيه مرد نميرد حکيم ما		گويي سفيه بود فلان شايد ار بمرد
داده به باد خرمنهاي قديم ما		ما زير خاک خفته و ميراث‌خوار ما
فرزندکان و دخترکان يتيم ما		گويي ز بعد ما چه کنند و کجا روند
آن مادران و آن پدران قديم ما		خود ياد ناوري که چه کردند و چون شدند
فرياد ازبن تغافل و عقل عقيم ما		شد عقل ما عقيم ز بس با تغافليم
اين طرفه بنگريد به نفس ليم ما		پندار کز تولد عقل‌ست لامحال
شغل و فراغ جنت ما و جحيم ما		گر جنت و جحيم نديدي ببين که هست
مشغوليست و شغل عذاب اليم ما		ريحان روح ما چو فراغست و فارغي
اي رهنماي خلق و خداي عليم ما		سرگشته شد سنايي يارب تو ره‌نماي
يارب به فضل خويش به فعل ذميم ما		ما را اگر چه ذميمست تو مگير
بر قهر و رجم نفس ز ديو رجيم ما		ظفر ظفر تو نيز مکن در عناي مرگ