سنايي کنون با ضيا و سناست

سنايي کنون با ضيا و سناست شاعر : سنايي غزنوي که بر وي ز سلطان سنت ثناست سنايي کنون با ضيا و سناست همه تهنيت مرحبا مرحباست بدين مدح بر وي ز روح‌القدس همي عالم عقل خواند سزاست اگر خاطرش را به خط خطير که بر وي چنو خواجه‌اي پادشاست که جز عالم عقل نبود بلي سه روح و چهار اسطقسات ماست علي‌بن هيصم که اين هفت حرف سه روحست آن نطق و حس و نماست سه حرفست نامش که در مرتبت که وعظ تو کوران دين را عصاست زه‌اي واعظ صلب همچون کليم همان وعظ بر جان...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

سنايي کنون با ضيا و سناست

شاعر : سنايي غزنوي

که بر وي ز سلطان سنت ثناست		سنايي کنون با ضيا و سناست
همه تهنيت مرحبا مرحباست		بدين مدح بر وي ز روح‌القدس
همي عالم عقل خواند سزاست		اگر خاطرش را به خط خطير
که بر وي چنو خواجه‌اي پادشاست		که جز عالم عقل نبود بلي
سه روح و چهار اسطقسات ماست		علي‌بن هيصم که اين هفت حرف
سه روحست آن نطق و حس و نماست		سه حرفست نامش که در مرتبت
که وعظ تو کوران دين را عصاست		زه‌اي واعظ صلب همچون کليم
همان وعظ بر جان او اژدهاست		به وعظت اگر مبتدع نگرود
همه ساله چون لام پشتش دوتاست		کسي کو الف نيست با آل تو
خرد را و جان را رياست رياست		در اقليم ادراک احياي او
که اين فوق در علم بي‌منتهاست		تو فوق همه عالماني به علم
همه صورت و سيرت مصطفاست		خصال و جمال تو در چشم عقل
به پيش کمال و کلامت صداست		همه صيت و صوت امامان دين
که فوق تو نقش خيالات ماست		تو از فوق و جسم و جهت برتري
همه کنيت و طبعشان بوالوفاست		ز ديوان خلق تو مر خلق را
که تصحيف آن مصحف اصفياست		به تصحيف آن مذهبم کرده‌اي
تو مهري و از مهر مه را ضياست		مرا ماه خواندي درستست از آنک
همه منشا از حضرت «من تشا»ست		چگويم که کار همه خلق را
در برترين الاهي رضاست		تو داني که بر درگه لايزال
هري کيست کاين نام بر من سزاست		به من مقعد صدق گفتي هري ست
گرش مقعد صدق خواني رواست		که جان و تنم معدن مدح تست
چه جاي خط و شعر چين و ختاست		خط و شعر تو ديد چشم و دلم
اگر شعر و خط خواند از وي خطاست		نفسهاي روحانيان را کسي
که خود عقل کلي از آن ناشتاست		ز جزو تو آن شربها خورد جان
بر از آتش و آب و خاک و هواست		فلک در شگفت از تو گر چند او
علي هيصم‌ست و علي مرتضاست		که در فضل و در لفظ و در رزم و بزم
مرا هم ز تاييد رسم و قضاست		قضاي ثناي چو تو مهتري
ز افضال فضل بن يحيا عطاست		مرا اين تفضل که خلق تو کرد
به ممدود و مقصود از وي رواست		ز سياره‌دان آنکه سياره‌وار
مرا اين شرف از کجا خواست خاست		گرم جان ندادي به تشريف خويش
چنين زينت و رتبت و کبرياست		که چون من خسي را ز چون تو کسي
ز دريا فراموش کردن خطاست		اگر چند باران ز ابرست ليک
برو بيش ازيرا که او مقتداست		ثنا و ثواب جزيل و جميل
برين گفته‌ي من فرشته گواست		تو داني که از حضرت مصطفا
نه آن زين نه اين زان زماني جداست		تو شرعي و او دين و در راه حق
دو دست‌ست الله را هر دو راست		تو و او چنانيد کن صدر گفت
ز خاک درت با قباي بقاست		من ار آيم ار ني همي دان که جان
ز تقدير قادر نه تقصير ماست		چه تشوير دارم چو دانم که اين
به «ما لم يشا» «لم يکن» عذر خواست		چه ترسم چو از جان و ايمان تو
زمين تو خود آسمان دعاست		محالست اينجا دعا کز محل