خاک را از باد بوي مهرباني آمدست

خاک را از باد بوي مهرباني آمدست شاعر : سنايي غزنوي در ده آن آتش که آب زندگاني آمدست خاک را از باد بوي مهرباني آمدست بنده و آزاد سرمست جواني آمدست نرگس مخمور بوي خوش ز طبعي خواستست مرغ اندک زاد در بسيار داني آمدست باغ مهمان دوست برگ ميزباني ساختست آن تواناييش بين کز ناتواني آمدست باد غمازست و عطاري کند هر صبحدم کبرا از خاصيت آتش‌نشاني آمدست آتش لاله چرا افروخت آب چشم ابر زانک او آبست و از آتش، نشاني آمدست آري آري هم برين طبعست تيغ شهريار...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خاک را از باد بوي مهرباني آمدست

شاعر : سنايي غزنوي

در ده آن آتش که آب زندگاني آمدست		خاک را از باد بوي مهرباني آمدست
بنده و آزاد سرمست جواني آمدست		نرگس مخمور بوي خوش ز طبعي خواستست
مرغ اندک زاد در بسيار داني آمدست		باغ مهمان دوست برگ ميزباني ساختست
آن تواناييش بين کز ناتواني آمدست		باد غمازست و عطاري کند هر صبحدم
کبرا از خاصيت آتش‌نشاني آمدست		آتش لاله چرا افروخت آب چشم ابر
زانک او آبست و از آتش، نشاني آمدست		آري آري هم برين طبعست تيغ شهريار
پس چرا چوندست او در درفشاني آمدست		دست خسرو گر نبوسيدست ابر بادپاي
چشم خوب نرگس اندر ديده‌باني آمدست		تا عروس ملک شاه از چشم بد ايمن بود
همچو تيغش نيز در عالم ستاني آمدست		سبزه کو پذرفت نقش تيغ تيزش لاجرم
بلبل اندر پيش گل در مدح خواني آمدست		پيش تخت شاه چون من طوطي شکرفشان
همچو لاله غنچه را بسته دهاني آمدست		راست خواهي هر کجا گل نافه‌اي از لب گشاد
لاجرم عمرش چنان کوته که داني آمدست		لاف هستي زد شکوفه پيش راي روشنش
پيش سلطان در قباي آن جهاني آمدست		سرو يازان بين که گويي زين جهان لعبتي
پيش شاهنشه به سوي دوستکاني آمدست		گل گرفته جام ياقوتين به دست زمردين
اول القاب نوشروان ثاني آمدست		آفتاب داد و دين سنجر که او را هر زمان
تير چرخ از کلک او عالم ستاني آمدست		کلک عقل از تير او عالم گشايي يافتست
از جلال او زمين در ترجماني آمدست		آسمان پيش جلال او زمين گردد از آنک
خرس در داهي و گرگ اندر شباني آمدست		خه‌خه اي شاهي که از بس بخشش و بخشايشت
اي که اسلاف ترا سلطان نشاني آمدست		چون به سلطاني نشيني تهنيت گويم ترا
گرد ملکت با طريق پاسباني آمدست		ترک اين صحراي اول با جلاجلهاي نور
با خجسته کلک تو در همزباني آمدست		صدر ديوان در دبيري هست تا يابد معين
زو همين بودست کاندر شادماني آمدست		مطرب صحن سيم بر بام تو سوري بديد
در فراهم کردن زرهاي کاني آمدست		شاه اقليم چهارم تا فرستد هم خراج
زخم او بر جسم جاني نه که جاني آمدست		شحنه‌ي ميدان پنجم تا سلحدار تو شد
مقتداي فتوي صاحبقراني آمدست		قاضي صدر ششم را طالع مسعود تو
از وقار تو بر او چندان گراني آمدست		آنکه پير صفه‌ي هفتم سبکدل شد ز رشک
راي عاليقدر تو در ميزباني آمدست		کارداران سراي هشتمين را بر فلک
آفرينش را مکان بي‌مکاني آمدست		از ضميرت ديده‌ام آن کنگر طاقي که هم
با چنين نه پايه بهر نردباني آمدست		از در دولت سبک بر بام هفتم رو که چرخ
آبرا آري حيات اندر رواني آمدست		خسروا طبعم به اقبال جمالت زنده گشت
موجب اين بيتهاي امتحاني آمدست		تا به حرف مدح تو خوانم ثناي ديگران
کاندکش الفاظ و بسيارش معاني آمدست		اينک از اقبال تو پردخته شد آن خدمتي
راست گويي گوهر تيغ يماني آمدست		در او در آب قدرت آشناور آنچنانک
گر چه شيرين نيست باري نارداني آمدست		بر سر خوان عمادي من گشادم اين فقع
بيخش از بستان سراي جاوداني آمدست		شاخ بادا از نهال عمر تو زيرا که خود