روي تو رخان عاشقان را

روي تو رخان عاشقان را شاعر : سنايي غزنوي جز در کنف امان ندارد روي تو رخان عاشقان را جز چون ره کهکشان ندارد بيجادت چشم بي‌دلان را چه سود که ريسمان ندارد با نور تو ماه را کلاوه‌ش هرگز سر آسمان ندارد خورشيد که يافت خاک کويت زان پس دل بوستان ندارد گلنار که ديد رنگ رويت آن دارد آن که کان ندارد اي آنکه جمالت از گهرها «آن» داري و يوسف «آن» ندارد از يوسف خوشتري که در حسن جز عيسي ناتوان ندارد درد تو بر آسمان چارم جز چون خم طيلسان...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

روي تو رخان عاشقان را

شاعر : سنايي غزنوي

جز در کنف امان ندارد		روي تو رخان عاشقان را
جز چون ره کهکشان ندارد		بيجادت چشم بي‌دلان را
چه سود که ريسمان ندارد		با نور تو ماه را کلاوه‌ش
هرگز سر آسمان ندارد		خورشيد که يافت خاک کويت
زان پس دل بوستان ندارد		گلنار که ديد رنگ رويت
آن دارد آن که کان ندارد		اي آنکه جمالت از گهرها
«آن» داري و يوسف «آن» ندارد		از يوسف خوشتري که در حسن
جز عيسي ناتوان ندارد		درد تو بر آسمان چارم
جز چون خم طيلسان ندارد		رخسار تو قد گردنان را
باميست که نردبان ندارد		با ناز و کرشمه‌ي تو وصلت
باغي ست که باغبان ندارد		بي خوي خوش آن لطيف رويت
کز زلف تو بوي جان ندارد		در عالم عشق کو نسيمي
چه سود که پاسبان ندارد		با عشق تو عقل را خزينه‌ش
گر سود کند زيان ندارد		با دولت تو سيه گليمي
نقشيست که جاودان ندارد		خوش زي که جمال اين جهاني
کز حسن فلان نشان ندارد		اي از پس پرده چند گويي
گستاخ بگو فلان ندارد		چون روي نمود هر که هستي
دارد سخن و دهان ندارد		در بزم ببين که چون عطارد
بندد کمر و ميان ندارد		در رزم نگر که همچو جوزا
انصاف بده چنان ندارد		دارد همه‌چيز جان وليکن
آن دارد آن که آن ندارد		اي آنکه ز وصف تو سنايي
تير تو چنو کمان ندارد		بي‌قامت خود مدارش ايرا
هرگز سبکي گران ندارد		زين گونه گراني از سنايي
حي‌ست يکي که جان ندارد		بلبل به ميان گل چه گويد
کز فصل کسي زيان ندارد		ما طاقت عدل تو نداريم
وي جوان از تو سپهر سالخورد		اي چو عقل از کل موجودات فرد
روشنان کارگاه لاجورد		خاکبوسان سر کوي تواند
چرخ و خورشيد و مه گيتي نورد		پاسبانان در و بام تواند
مجد کو تا گويدش کز راه برد		تا سنايي کيست کايد بر درت
وي همه گردون چه خواهي کرد گرد		اي همه دريا چه خواهي کردنم
کز حکيمان او زياد اندر نبرد		نام او ميدان و نقش او بسي
پيش بينا مرد عريان روي زرد		زان به خدمت نامدم زيرا بود
کو بماندست از رخ خورشيد فرد		کز ضعيفي ديدگان شب پره‌ست
وز دم خرسندي آنرا کرده سرد		ساختم جلابي از جان جانت را
مي بخردان مان و گرد مي‌مگرد		چون بزرگان نوش کن جلاب جان
بوالهوس جويد به مجلس خارورد		ورد جويد روز مجلس مرد عقل
گر نگيرم انس با من بد مگرد		زان که مقلوب سنايي يانس است
خويشتن را باژگونه کس نکرد		انس گيرم باژگونه خوانيم
عذرشان بپذير کمتر کن نبرد		گر تن و جانم به خدمت نامدند
روي تو مهرست و جان را چشم درد		صدر تو چرخست و تن را بال سست
هر زمان گويد: زهي آزادمرد		جان من آزاد کن تا عقل من
دل بي لطف تو جان ندارد		تازه گردانم بنا جستن که باد
نايد ز کمال عقل عقلي		جان بي تو سر جهان ندارد
نايد ز جمال روح روحي		تا نام تو بر زبان ندارد
جز در خم زلف دلفريبت		تا عشق تو در ميان ندارد
روح ار چه لطيف که خداييست		روح‌القدس آشيان ندارد
عقل ار چه بزرگ رهنماييست		بي نطق تو خانمان ندارد
زلف تو يقين عاقلان را		بي مدح تو آب و نان ندارد
تازه از جان بيخ و شاخ و برگ و ورد		جز در کفن گمان ندارد