با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار

با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار شاعر : سنايي غزنوي روي او اندر صفا و روشني چون آينه‌ست با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار من بدو چون بنگرم يا او به من چون بنگرد باز روي من ز آب ديدگان باشد بحار از لبم باد خزان خيزد که از تاثير عشق من همي او گردم و او من به روزي چند بار در مثل گويند مرواريد کژ نبود چرا چون از آن دندان کژ مژ خود بخندد چون بهار ليک چندان زيب دارد کژ مژي دندان او کژ همي بينم چو زلف نيکوان دندان يار در لبش چون بنگرم از...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار

شاعر : سنايي غزنوي

روي او اندر صفا و روشني چون آينه‌ست		با اصول جوهر ما باد و خاک و آب و نار
من بدو چون بنگرم يا او به من چون بنگرد		باز روي من ز آب ديدگان باشد بحار
از لبم باد خزان خيزد که از تاثير عشق		من همي او گردم و او من به روزي چند بار
در مثل گويند مرواريد کژ نبود چرا		چون از آن دندان کژ مژ خود بخندد چون بهار
ليک چندان زيب دارد کژ مژي دندان او		کژ همي بينم چو زلف نيکوان دندان يار
در لبش چون بنگرم از غايت لعلي شود		کن نيابي در هزاران کوکب گردون گذار
هر که روزي بي رضايش چهره‌ي زيباش ديد		چشمم از عکس لبان چون مي او پر خمار
او همي کاهد ز نيکو عهدي و از خوشخويي		بي خلاف از وي برآرد داغ بي صبري دمار
هست بسياري نکوتر زيب امروزش ز دي		هر چه بر رويش طبيعت مي‌بيفزايد نگار
اي دريغ از هيچ سنگستي درو بر راه او		هست بسياري تبه‌تر عهد امسالش ز پار
ليک طبع عاميان را ماند از ساده دلي		کشتگان عشق يابندي قطار اندر قطار
گه برين هم جفت باشد همچو بي دين با دروغ		هر که دامي راست کرد او را درو بيني شکار
من که جان و عمر و دل درباختم در عشق او		گه بر آن همخوابه گردد همچو بد خو با نقار
بر چو من کس نا کسي را برگزيند هر زمان		من که جاه و مال و دين در عشق او کردم نثار
جان من آتش همي گيرد که از دون همتي		اينت بي معني نگاري وه که يارب زينهار
غيرت آنرا که چون نارنگ ده دل بينمش		هرکرا بيند، همي گيرد چو آب اندر کنار
بنده از وي آمنم زيرا که روزي بيشک‌ست		گر به سينه صد دلستي خون شدستي چون انار
در حرم هر کس در آيد ليک از روي شرف		در طويله‌ي عشوه‌ي او صد کس اندر انتظار
باز اگر چند اين چنين ست او وليک اين به بود		نيست يک کس را مسلم در حرم کردن شکار
بيد باري ايمنست از زحمت هر کس ولي		کاش اندر سنگ باشد پنبه‌اي در پنبه‌زار
زيبد ار بي مايه عطاري کند پيوسته يار		سنگ نااهلان خورد شاخي که دارد ميوه بار
صد جگر بريان کند روزي ز حسنش اي شگفت		زان که هر تاري ز زلفش نافه دارد صد هزار
مايه‌ي عنبر فروشان بوي گرد زلف اوست		هر که چندان مشک دارد با جگر او را چکار
بارنامه‌ي چشم آهو از دو ديده کرد پست		هيچ داني تا چه باشد يمن زلفش از يسار
عارض زلفش ز بند کاسدي آن گه برست		کارنامه‌ي ناف آهو از دو جعدش ماند خوار
مشکشان در نافهاشان چون جگرشان خون شده		کاروان مشک و کافور از رياح و از تتار
روي خوبش چو نگري فتنه‌ي جهاني بين ازو		از چه؟ ا زتشوير و شرم آن دو زلف مشکبار
شمت زلفين او کردست چون باد بهشت		فتنه فتنه‌ست اي برادر خواه منبر خواه دار
حسن و خلق و لطف و ملح آمد اصول جوهرش		خاک را عنبر نسيم و باد را مشکين به خار