اي ايزدت را رحمت آفريده

اي ايزدت را رحمت آفريده شاعر : سنايي غزنوي در سايه‌ي لطف بپروريده اي ايزدت را رحمت آفريده انگشت اشارت کنان بريده اي نور جمالت از رخ تو پيش از ازل و ابد خنيده آوازه‌ي تو در هواي وحدت در زير قدمهايت آرميده عرشي که سر آسيمه بود ز اول تا عشق بساط تو گستريده بر فرش خرد گرد بر نشسته لبيک همه عاشقان شنيده اندر ازل از بهر چاکرت خود گشته ملکي هر کجا که ديده اي دست فرو شسته ز آفرينش از مشرق روح‌القدس دميده بي روي تو عقلي نديده صبحي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي ايزدت را رحمت آفريده

شاعر : سنايي غزنوي

در سايه‌ي لطف بپروريده		اي ايزدت را رحمت آفريده
انگشت اشارت کنان بريده		اي نور جمالت از رخ تو
پيش از ازل و ابد خنيده		آوازه‌ي تو در هواي وحدت
در زير قدمهايت آرميده		عرشي که سر آسيمه بود ز اول
تا عشق بساط تو گستريده		بر فرش خرد گرد بر نشسته
لبيک همه عاشقان شنيده		اندر ازل از بهر چاکرت خود
گشته ملکي هر کجا که ديده		اي دست فرو شسته ز آفرينش
از مشرق روح‌القدس دميده		بي روي تو عقلي نديده صبحي
با کفر عزازيل آرميده		بي زلف تو جاني نديده ديني
از بس که ز تو فاقه‌ها کشيده		لاغر شده عقل از همه فضولي
از بس که ز بستان تو چريده		فربي شده روح از همه معاني
زردشت به مخرق زبان بريده		آنجا که تو بر خوانده و زند و پازند
جز چشم بتان هيچ پژمريده		با داد تو اندر جهان نيابند
ابليس طفيلي بدو رسيده		آنجا که کريميت خوان نهاده
آدم علم خويش خوابنيده		و آنجا که سمند تو سم نموده
در آينه‌ي چشم اهل ديده		مردم تويي از کل آفرينش
از نيل و عصا آدمش کشيده		موسي به کنار تو برنشسته
در زورق اقبال تو خزيده		فراش تو نوح از نهيب طوفان
ريحان و گل از آتشش دميده		در برزگريت آمده براهيم
بس باده که از جام تو چشيده		موسي به سقاييت بوده روزي
چون شمس به چارم فلک رسيده		از چاکري تو براق عيسي
ناخوانده ترا نام آفريده		از لطف تو عقل اندر آفرينش
در کامم دالي شود خميده		در پيش قدت چون الف بگويم
جزع تو بسي پرده‌ها دريده		لعل تو بسي توبه‌ها شکسته
در هر چم او يوسفي چميده		در زلف تو سيصد هزار خم هست
بر درت مگس گير بر تنيده		در مجلس تو جبرييل سامي
داده خرد و عشق تو خريده		در رسته‌ي سنت سنايي از دل