اي پادشاه عالم، اي عالم خبير

اي پادشاه عالم، اي عالم خبير شاعر : سيف فرغاني يک وصف تست قدرت و يک اسم تو قدير اي پادشاه عالم، اي عالم خبير حکم تو بي‌منازع و ملک تو بي‌وزير فضل تو بر تواتر و فيض تو بر دوام بر گردن طبايع از حکم تست نير بر چهره‌ي کواکب از صنع تست نور کز زيت فيض تست چراغ قمر منير چون آفتاب بر دل هر ذره روشن است کورست آنکه مي‌نگرد ذره را حقير از آفتاب قدرت تو سايه پرتويست در روز ابر شعله زند آتش اثير از طشت آبگون فلک بر مثال برق نبود عجب که ذره ز گردون...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي پادشاه عالم، اي عالم خبير

شاعر : سيف فرغاني

يک وصف تست قدرت و يک اسم تو قدير		اي پادشاه عالم، اي عالم خبير
حکم تو بي‌منازع و ملک تو بي‌وزير		فضل تو بر تواتر و فيض تو بر دوام
بر گردن طبايع از حکم تست نير		بر چهره‌ي کواکب از صنع تست نور
کز زيت فيض تست چراغ قمر منير		چون آفتاب بر دل هر ذره روشن است
کورست آنکه مي‌نگرد ذره را حقير		از آفتاب قدرت تو سايه پرتويست
در روز ابر شعله زند آتش اثير		از طشت آبگون فلک بر مثال برق
نبود عجب که ذره ز گردون کند سرير		با امر نافذ تو چو سلطان آفتاب
بهر تنور صنع تو آدم بود خمير		بر خوان نان جود تو عالم بود طفيل
ميدان به سر همي سپرد چرخ مستدير		در پيش صولجان قضاي تو همچو گوي
خلوت نشين فکر به بيغوله‌ي ضمير		علم ترا خبر که ز بهر چه منزوي‌ست
اين گويدت که مولي، و آن گويدت نصير		اجزاي کاينات همه ذاکر تواند
از شرکت مشابه و از شبهت نظير		دانستم از صفات که ذاتت منزه است
ذکر تو مي‌کند به زبان قلم صرير		در دست من که قاصرم از شکر نعمتت
در وکر سينه مرغ دلم مي‌زند صفير		هر چند غافلم ز تو ليکن ز ذکر تو
از پر خويش طاير انديشه خورد تير		اندر هواي وصف تو پرواز خواست کرد
باشد که نافع آيدم اين نظم دلپذير		منظومه‌ي ثناي تو تاليف مي‌کنم
تا از هدايه‌ي تو شوم جامع کبير		تو هاديي، به فضلت تنبيه کن مرا
گر بنده حق آن نگزارد بر او مگير		کس را سزاي ذات تو مدحي نداد دست
لا احصي از چه گفتي پيغمبر بشير		گر کس حق ثناي تو هرگز گزاردي
عشق از رواق غيب ندا کرد کاي فقير!		در آروزي فقر بسي بود جان من
رو ترک زر بگو و ازين سکه نام گير		رو ترک سر بگير و ازين جيب سر برآر
بر بستر مجاهده پيش از اجل بمير		گر زندگي خوهي چو شهيدان پس از حيات
وي دل! به عشق زنده شو و تا ابد ممير		اي جان! به نفس مرده شو و از فنا مترس
تغيير کاينات بفرمايد، اي قدير!		روزي که حکمت از پي تحقيق وعدها
گردد در آن زمان ز فزع شيرخواره پير،		گهواره‌ي زمين چو بجنبد به امر تو
کان قوم خورده‌اند ز پستان فضل شير		با اهل رحمتت تو برانگيز بنده را
و آنگه گذر بر آتش قهر تو ناگزير		من جمع کرده هيزم افعال بد بسي
از دست دام دارم و از چشم آبگير		از بهر صيد ماهي عفو تو در دعا
کشت اميد تشنه و ابر کرم مطير		نوميد نيستم ز در رحمتت که هست
جرمي است، رحمتم کن و عذري‌ست، در پذير		تو عالمي که حاصل ايام عمر من
اي دستگير جمله! مرا نيز دست گير!		فردا که هيچ حکم نباشد به دست کس