اي جان تو مسافر مهمان سراي خاک!

اي جان تو مسافر مهمان سراي خاک! شاعر : سيف فرغاني رخت اندرو منه که نه‌اي تو سزاي خاک! اي جان تو مسافر مهمان سراي خاک! اينجا چو مور خانه مکن در سراي خاک! آنجا چو نام تست سليمان ملک خلد چون موش نقب کرده درين توده‌هاي خاک! اي از براي بردن گنجينه‌هاي مور جز مردم آرد مي‌نکند آسياي خاک زير رحاي چرخ که دورش به آب نيست ميدان فراخ کرده درين تنگناي خاک! اي از براي گوي هوا نفس خويش را اينجا سرير قدر تو بر بورياي خاک! فرش سرايت اطلس چرخ است چون سزد...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي جان تو مسافر مهمان سراي خاک!

شاعر : سيف فرغاني

رخت اندرو منه که نه‌اي تو سزاي خاک!		اي جان تو مسافر مهمان سراي خاک!
اينجا چو مور خانه مکن در سراي خاک!		آنجا چو نام تست سليمان ملک خلد
چون موش نقب کرده درين توده‌هاي خاک!		اي از براي بردن گنجينه‌هاي مور
جز مردم آرد مي‌نکند آسياي خاک		زير رحاي چرخ که دورش به آب نيست
ميدان فراخ کرده درين تنگناي خاک!		اي از براي گوي هوا نفس خويش را
اينجا سرير قدر تو بر بورياي خاک!		فرش سرايت اطلس چرخ است چون سزد
گوهر چو آب صرف مکن در بهاي خاک!		اي داده بهر دنيي دون عمر خود به باد!
تن پروري به نان و به آب از براي خاک		در جان تو چو آتش حرص است شعله‌ور
چون دود و سيل تيره شد آب و هواي خاک		در دور ما از آتش بيداد ظالمان
کز ظلم هست سيل عرم در سباي خاک		بلقيس وار عدل سليمان طلب مکن
مسموم حادثات شد اندر وعاي خاک		آتش خورم بسان شتر مرغ کب و نان
خوب است در نظر بد نيکو نماي خاک!		اي کور دل تو ديده نداري از آن تو را
يک تن درست در همه دارالدواي خاک		داروي درد خود مطلب از کسي که نيست
از خون لبالب است درين دور اناي خاک		زين بادخانه آب دمادم مخور از آنک
اين سروران پست شده زير پاي خاک		در شيب حسرتند ز بالاي قصر خود
صورت بدل کنند به زير غطاي خاک		بس خوب را که از پي معني زشت او
در موضعي که گور تو سازند واي خاک!		اي مرده دل ز آتش حرصي که در تو هست
زين چاه سر گرفته‌ي نادلگشاي خاک		گر عقل هست در سر تو پاي بازگير
اي کاش آدمي نشدي آشناي خاک!		بيگانه شد ز شادي و با انده است خويش
با خر به جز گياه نباشد عطاي خاک		از خرمن زمانه به کاهي نمي‌رسي
نعمت شمرده محنت دارالبلاي خاک		دايم تو از محبت دنيا و حرص مال
تو چون بهيمه عاشق آب و گياي خاک		بستان عدن پر گل و ريحان براي تست
کز فتنه زلزله است کنون در فناي خاک		ساکن مباش بر سرنطع زمين چو کوه
انس دلت ز خانه‌ي وحشت‌فزاي خاک		جانت بسي شکنجه‌ي غم خورد و کم نشد
ور چه چو باد سير کني در فضاي خاک		در صحن اين خرابه غباري نصيب تست
کتش گرفت خاصه درين دور جاي خاک		خلقي درين ميانه چو خاشاک سوختند
در تخم‌پروري نکند اقتضاي خاک		آتش چو شاخ و برگ بسوزد درخت را
اين سالخورده مادر اندوه زاي خاک		خود شير شاديي نرساند به کام تو
آيينه‌ي مکدر عبرت نماي خاک		عبرت بسي نمود اگر جانت روشن است
کز حد بشد ز خوردن خلق امتلاي خاک		گويي زمان رسيد که از هيضه قي کند
بر کن ز دوش صدره آب و قباي خاک		آتش مثال حله‌ي سبز فلک بپوش
بي‌باد ارتفاع نيابد لواي خاک		بي‌عشق مرد را علم همت است پست
خود چون رسد به ديده‌ي اختر فداي خاک		ره کي برد به سينه‌ي عاشق هواي غير
کمد حيوة آدمي آب بقاي خاک		تا آدمي بود بود اين خاک را درنگ
فرزانه را سخن نبود در فناي خاک		و آنکس که خاک از پي او بود شد فنا
قومي که چون منيد هلموا صلاي خاک		حرصم چو ديد آب مرا گفت خاک خور
کردم ز بحر طبع خود آبي فداي خاک		گفتم براي پند تو نظمي چنين بديع
از فوق عرش اعلي تا منتهاي خاک		اي قادري که جمله عيال تواند خلق
در سايه‌ي عنايت تو ذره‌هاي خاک		از نيکويي چو دلبر خورشيدرو شوند
اي قدرتت بر آب نهاده بناي خاک		تو سيف را از آتش دوزخ نگاه‌دار
ناورد محنت است درين تنگناي خاک		از بندگانت نعمت خود وامگير از آنک