به سوي حضرت رسول‌الله

به سوي حضرت رسول‌الله شاعر : سيف فرغاني مي‌ورم با دل شفاعت خواه به سوي حضرت رسول‌الله آب چشمم به خاک آن درگاه نخورم غم از آتش، ار برسد شکر کز شر خود شدم آگاه هيچ خيري نديدم اندر خود دل و مويم که بد سپيد و سياه گشت در معصيت سياه و سپيد خر بسي رانده‌ام برون از راه ره بسي رفته‌ام فزون از حد هيچ طاعت نکرده بي‌اکراه هيچ ذکري نگفته بي‌غفلت روز خود کرده‌ام تبه به گناه ماه خود کرده‌ام سيه به فساد خود چنين روز کي بود از ماه؟ خود چنين...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

به سوي حضرت رسول‌الله

شاعر : سيف فرغاني

مي‌ورم با دل شفاعت خواه		به سوي حضرت رسول‌الله
آب چشمم به خاک آن درگاه		نخورم غم از آتش، ار برسد
شکر کز شر خود شدم آگاه		هيچ خيري نديدم اندر خود
دل و مويم که بد سپيد و سياه		گشت در معصيت سياه و سپيد
خر بسي رانده‌ام برون از راه		ره بسي رفته‌ام فزون از حد
هيچ طاعت نکرده بي‌اکراه		هيچ ذکري نگفته بي‌غفلت
روز خود کرده‌ام تبه به گناه		ماه خود کرده‌ام سيه به فساد
خود چنين روز کي بود از ماه؟		خود چنين ماه چون بود از سال؟
ره دراز است و روز من کوتاه		شب سياه است و چشم من تاريک
يوسف روح با من اندر چاه		بيژن عقل با من اندر بند
هم به معني سبک‌ترم از کاه		هم به دعوي گران ترم از کوه
گاه بر نيل نخوتم چون شاه		گاه بر نطع شهوتم چون پيل
سگ سرشتم به حيله چون روباه		گرگ طبعم به حمله همچون شير
خوانم: الدين کله لله		دين فروشم به خلق و در قرآن
چه عجب التفات خر به گياه		نفس من طالب است دنيا را
خرقه ده تو، چو نيست دل يکتاه؟!		اي مرقع شعار کرده! چه سود
کسوتت دلق و مسکنت خانقاه		نه فقيري نه صوفي، ار چه بود
ور شتر را تبت بود شبگاه		نشود پشکلش چو نافه‌ي مشک
کس به خرقه نشد ولي اله		کس به افسر نگشت شاه جهان
ورچه پالان کنندش از ديباه		نرسد خر به پايگاه مسيح
به مثل عنکبوت را جولاه		نشود جامه باف، اگر گويند
صفدر مرگ عرضه کرد سپاه		لشکر عمر را مدد کم شد
که به دست حوادث از ناگاه،		اي بسا تاجدار تخت نشين
بر زمين‌شان زده است چون خرگاه		خيمه‌ي آسمان زرين ميخ
سر بي‌مغز را براي کلاه		دست ايام مي‌زند گردن
اي به نيکي فتاده در افواه		از سر فعلهاي بد برخيز
بس بود کرده‌ي تو بر تو گواه		گر چه مردم تو را نکو گويند
ماهي از بحر نگذرد به شناه		نرهد کس به حيله از دوزخ
رو به شب چون خروس خيز پگاه		سرخ رويي خوهي به روز شمار
توبه کن گر چه روز شد بيگاه		ناله کن گر چه شب رسيد به صبح
از سر درد اگر کني يک آه		مرض صد گنه شفا يابد
گر به خاکم نهند، يا رباه!،		چون ز من بازگيري آب حيات
او غريب است اکرمي مثواه		مر زمين را بگو که چون يوسف
ختم بر لا اله الا الله		و آن چنان کن که عمر بنده شود