| جان برافشان هين که جان پرور رسيد | | دل چه خواهي کرد چون دلبر رسيد |
| زانکه تا اين درکشي ديگر رسيد | | شربت اسرار را فردا منه |
| خوش بشو انگار صد گوهر رسيد | | گر سفالي يافتي در راه عشق |
| هين که آنجا قسم تو کمتر رسيد | | خود تو آتش بر سفالي مينهي |
| داني از چه موج بحر اندر رسيد | | صد هزاران موج گوناگون بخاست |
| از چه خاست و از خشک و تر رسيد | | چون يکي است اين موج بحر مختلف |
| به يکدم صد جهان لشکر رسيد | | بحر کل يک جوش زد در سلطنت |
| پس چرا صد چشمه چون کوثر رسيد | | چون نميآيد به سر زان بحر هيچ |
| پس چرا اين کامل آن ابتر رسيد | | قطره چون درياست دريا قطره هم |
| هر زماني اختلافي در رسيد | | قرب و بعد موج چون بسيار گشت |
| بحر قسم قطرهي مضطر رسيد | | سلطنت از بحر ميماند به سر |
| از بصر آمد نه از مبصر رسيد | | بي نهايت بود بحر، اين اختلاف |
| بحر را در ديده پا و سر رسيد | | بحر چون محوست، موجش در خطر |
| در خطر صد با خطر مبصر رسيد | | کي بيايد بي نهايت در بصر |
| گر رسيد انگشت از اخگر رسيد | | چون عدد در بحر رنگ بحر داشت |
| زانکه خورشيد آمد و اختر رسيد | | خوش برآمد صبح توحيد از افق |
| لقمهاي گردد چو قرص خور رسيد | | اين همه اختر که شب بر آسمانست |
| گر هزاران مختلف هم بررسيد | | پس يقين ميدان که يک چيز است و بس |
| هم قلم بشکست و هم دفتر رسيد | | در ميان اين سخن عطار را |