| براق آمد مگر بر عزم عرشي | | فداک ابي و امي اين تمشي |
| که صد عالم وراي عرش و فرشي | | تورا چه عالم و چه عرش و چه فرش |
| چو سر بر خط نهاده انس و وحشي | | کنون روحانيان عرش را بين |
| که خط دادندت انس و جان به خوشي | | تويي سلطان مطلق در دوعالم |
| شده چون دحيه الکلب قريشي | | ز بس کامد به نزديک تو جبريل |
| از آن بي سايه دايم ميدرفشي | | چو اندر عالم جان اوفتادي |
| بران جرم دو عالم را ببخشي | | چو دايم رحمة للعالميني |
| که تو برتر ز نه طالق بنفشي | | نگردد مطلع بر نقش تو کس |
| که داند تا چه نوري و چه نقشي | | چو تو برتر ز افلاکي بجز حق |
| الي الملکوت و الجبروت کله | | فسبحان الذي اسري بعبده |