شيخ نوقاني بنيشابور شد

شيخ نوقاني بنيشابور شد شاعر : عطار رنج راه آمد برو رنجور شد شيخ نوقاني بنيشابور شد گرسنه افتاده بد بي‌توشه‌اي هفته‌اي باژنده در گوشه گرده‌ي نان مرا کن سر به راه چون برآمد هفته‌اي گفت اي اله جمله‌ي ميدان نيشابور خاک هاتفي گفتش برو اين لحظه پاک نيم جو زر يابي، نان خر تو بخور چون برو بي‌خاک ميدان سر به سر وجه ناني را چه اشکالم بدي گفت اگر جاروب و غربالم بدي بي‌جگر نانيم ده خونم مخور چون ندارم هيچ آبي برجگر خاک روبي کن اگر نان بايدت...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

شيخ نوقاني بنيشابور شد

شاعر : عطار

رنج راه آمد برو رنجور شد		شيخ نوقاني بنيشابور شد
گرسنه افتاده بد بي‌توشه‌اي		هفته‌اي باژنده در گوشه
گرده‌ي نان مرا کن سر به راه		چون برآمد هفته‌اي گفت اي اله
جمله‌ي ميدان نيشابور خاک		هاتفي گفتش برو اين لحظه پاک
نيم جو زر يابي، نان خر تو بخور		چون برو بي‌خاک ميدان سر به سر
وجه ناني را چه اشکالم بدي		گفت اگر جاروب و غربالم بدي
بي‌جگر نانيم ده خونم مخور		چون ندارم هيچ آبي برجگر
خاک روبي کن اگر نان بايدت		هاتفي گفتا که آسان بايدت
تا ستد جاروب و غربال از کسي		پير رفت و کرد زاريها بسي
آخرين غربال، آن زر باز يافت		خاک مي‌رفت و پياپي مي‌شتافت
رفت سوي نانوا و نان خريد		شادمان شد نفس او کان زر بديد
شد همي جاروب و غربالش بياد		تا که مرد نانوا نانش بداد
در تگ استاد و برآمد زو نفير		آتشي افتاد اندر جان پير
زر ندارم چون دهم تاوان کنون		گفت چون من نيست سرگردان کنون
خويش را افکند در ويرانه‌اي		عاقبت مي‌رفت چون ديوانه‌اي
ديد با جاروب خود غربال هم		چون در آن ويرانه شد خوار و دژم
اين چراکردي جهان بر من سياه		شادمان شد پير و پس گفت اي اله
گو برو جان بازگير اين نان من		زهر کردي نان خوش بر جان من
خوش نه آيد هيچ‌نان بي‌نان خورش		هاتفش گفتا که‌اي ناخوش منش
درفزودم نان خورش، منت بدار		چون نهادي نان تنها در کنار