از پس تابوت مي‌شد سوگوار

از پس تابوت مي‌شد سوگوار شاعر : عطار بي‌قراري، وانگهي مي‌گفت زار از پس تابوت مي‌شد سوگوار هيچ ناديده جهان بيرون شدي کاي جهان ناديده‌ي من چون شدي گفت صد باره جهان انگار ديد بي‌دلي چون آن شنيد و کار ديد هم جهان ناديده خواهي مرد تو گر جهان با خويش خواهي برد تو عمر شد کي درد را مرهم کني تا که تو نظاره‌ي عالم کني در نجاست گم شد اين جان نفيس تا نپردازي تو از نفس خسيس