پيش تابوت پدر مي‌شد پسر

پيش تابوت پدر مي‌شد پسر شاعر : عطار اشک مي‌باريد و مي‌گفت اي پدر پيش تابوت پدر مي‌شد پسر هرگزم نامد به عمر خويش پيش اين چنين روزي که جانم کرد ريش هرگزش اين روز هم نامد به سر صوفيي گفت آنک او بودت پدر کار بس مشکل پدر را اوفتاد نيست کاري کان پسر را اوفتاد خاک بر سر باد پيماي آمده اي به دنيا بي سر و پاي آمده هم نخواهي رفت جز بادي بدست گر به صدر مملکت خواهي نشست