عاشقي روزي مگر خون مي‌گريست

عاشقي روزي مگر خون مي‌گريست شاعر : عطار زو کسي پرسيد کين گريه زچيست عاشقي روزي مگر خون مي‌گريست چون کند تشريف رويت آشکار گفت مي‌گويند فردا کردگار خاصگان قرب خود را بار عام چل هزاران سال بدهد بردوام در نياز افتند، خو کرده به ناز يک زمان زانجا به خود آيند باز يک نفس در ديده‌ي خويشم نهند زان همي گريم که با خويشم دهند مي‌توان کشتن ازين غم خويشتن چون کنم آن يک نفس با خويش من با خدا باشم چو بي‌خود بينيم تا که با خود بينيم بد بينيم ...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

عاشقي روزي مگر خون مي‌گريست

شاعر : عطار

زو کسي پرسيد کين گريه زچيست		عاشقي روزي مگر خون مي‌گريست
چون کند تشريف رويت آشکار		گفت مي‌گويند فردا کردگار
خاصگان قرب خود را بار عام		چل هزاران سال بدهد بردوام
در نياز افتند، خو کرده به ناز		يک زمان زانجا به خود آيند باز
يک نفس در ديده‌ي خويشم نهند		زان همي گريم که با خويشم دهند
مي‌توان کشتن ازين غم خويشتن		چون کنم آن يک نفس با خويش من
با خدا باشم چو بي‌خود بينيم		تا که با خود بينيم بد بينيم
بي‌خودي عين خدايي باشدم		آن زمان کز خود رهايي باشدم
چون فنا گشت از فنا اينک بقا		هرک او رفت از ميان اينک فنا
بر صراط و آتش سوزان گذر		گر ترا هست اي دل زير و زبر
دوده‌اي پيداکند چون پر زاغ		غم مخور کاتش ز روغن در چراغ
از وجود روغني آيد بدر		چون بر آن آتش کند روغن گذر
خويشتن را قالب قرآن کند		گرچه ره پر آتش سوزان کند
تو بدين منزل به هيچ الارسي		گر تو مي‌خواهي که تو اينجا رسي
پس براقي از عدم درپيش کن		خويش را اول ز خود بي‌خويش کن
کاسه‌اي پر از فنا کن نوش تو		جامه‌اي از نيستي در پوش تو
طيلسان لم يکن بر سرفکن		پس سر کم کاستي در برفکن
رخش ناچيزي بر آن جايي که هيچ		در رکاب محو کن مايي ز هيچ
بي ميان بربند از لاشي کمر		برمياني در کمي زير و زبر
بعد از آن در چشم کش کحل نبود		طمس کن جسم وز هم بگشاي زود
پس از اين قسم دوم هم گم بباش		گم شو وزين هم به يک دم گم بباش
تا رسي در عالم گم بودگي		همچنين مي‌رو بدين آسودگي
نيست زان عالم ترا مويي خبر		گر بود زين عالمت مويي اثر