| گفت چون ره را ندارم زاد و برگ | | راه بيني وقت پيچاپيچ مرگ |
| پس از و خشتي به حاصل کردهام | | از خوي خجلت کفي گل کردهام |
| ژندهي برچيدهام بهر کفن | | شيشهي پر اشک دارم نيز من |
| آخرم آن خشت زير سرنهيد | | اولم زان اشک اگر خوني دهيد |
| اي دريغا سر به سر به سرشتهام | | وان کفن در آب چشم آغشتهام |
| زود تسليمم کنيد آنگه به خاک | | آن کفن چون در تنم پوشيد پاک |
| بر سر خاکم نبارد جز دريغ | | چون چنين کرديد، تا محشر ز ميغ |
| پشهاي با باد نتوانست زيست | | داني اين چندين دريغا بهر چيست |
| مينيابد، اينت سودا و محال | | سايه از خورشيد ميجويد وصال |
| جز محال انديشي او را نيست کار | | گرچه هست اين خود محالي آشکار |
| او ازين بهتر چه انديشه دگر | | هرک او ننهد درين انديشه سر |
| چون بپردازم ازين مشکل دلم | | سختتر بينم بهر دم مشکلم |
| خشک لب غرقاب دريا مانده | | کيست چون من فرد و تنها مانده |
| نه مرا هم درد و محرم هيچ کس | | نه مرا هم راز و هم دم هيچ کس |
| نه ز ظلمت خلوت روحي مرا | | نه ز همت ميل ممدوحي مرا |
| نه سر نيک و سر بد نيز هم | | نه دل کس نه دل خود نيز هم |
| نه قفاي سيلي دربان مرا | | نه هواي لقمهي سلطان مرا |
| نه بدل از خلق دوري يک دمم | | نه به تنهايي صبوري يک دمم |
| همچنان کان پير داد از خود خبر | | هست احوال من زير و زبر |