اي کفر سر زلف تو غارتگر ايمان شاعر : خواجوي کرماني جان داده بر نرگس مست تو حکيمان اي کفر سر زلف تو غارتگر ايمان کوته نشود دست فقيران ز کريمان دست ازطلبت باز نگيرم که بشمشير کي دست دهد آرزوي بي زر و سيمان گر دولت وصلت بزر و سيم برآيد راهي بمسافر بنمايند مقيمان باري اگرش شربت آبي نچشانند عاقل متنفر بود از خوان ليمان از هر چه فلک مي‌دهدت بگذر و بگذار يا رب حذر از خيرگي چشم سقيمان با چشم سقيمم دل پر خون بربودند تا وقت سحر باز نشينند نديمان...

مپندار از لب شيرين عبارت شاعر : سعدي که کامي حاصل آيد بي مرارت مپندار از لب شيرين عبارت زيان و سود باشد در تجارت فراق افتد ميان دوستداران به ديگر دوستانش ده بشارت يکي را چون ببيني کشته دوست که بادل باشد الا بي بصارت ندانم هيچ کس در عهد حسنت به کشتن مي‌کند گويي اشارت مرا آن گوشه چشم دلاويز خداترسي نباشد روز غارت گر آن حلوا به دست صوفي افتد که پيراهن نمي‌سوزد حرارت عجب دارم درون عاشقان را که سعدي ناپديدست از حقارت جمال دوست...

*روابط ما با آمريكا روابط يك مظلوم با يك ظالم است، روابط يك غارت شده با يك غارتگر است.* ما نه تحت حمايت آمريكا و نه تحت حمايت شوروي و نه تحت حمايت هيچ قدرتي نيستيم. * آنهايي كه خواب امريكا را مي بينند خدا بيدارشان كند.

( دل بـردی از مـن به يغـما)۲ ، ( ای ترك غارتگر من ) ۲ ( ديدی چه آوردی ای دوسـت )۲ ، (از دسـت دل بر سـر من )۲ عشـق تو در دل نـهان شد ، ( دل زار و تن ناتوان شد) ۲ ، رفتی چو تير و كمان شد ( از بـارِ غــم پيكر من ) ۲

ارشمیدس (Archimedes) اغلب از خاکستر آتش یا دانه های شن روی زمین بعنوان وسیله ای برای ترسیم اشکال هندسی و تفکر راجع به مسائل مورد نظرش استفاده می کرد. معروف است که روزی به یکی از رومیان غارتگر که در اطراف یکی از نوشته های او بر روی زمین ایستاده بود می گوید که "از روی نمودار من کنار برو" و در آن هنگام آن فرد رومی به خشم آمده و نیزه ای به بدن او فرو می کند و او را به کام مرگ می فرستد.

زليخا يک شبي ني صبر و ني هوش شاعر : جامي به غم همراز و با محنت هم آغوش زليخا يک شبي ني صبر و ني هوش فشاند از آتش دل، خاک بر سر کشيد از مقنعه موي معنبر زمين را رشک گلزار ارم کرد به سجده پشت سرو ناز خم کرد به يار خويش کرد اين قصه آغاز شد از غمگين دل خود غصه‌پرداز پريشان کرده‌اي تو روزگارم که: «اي تاراج تو هوش و قرارم! ميان خلق رسوا گشته چون من! مبادا کس به خون آغشته چون من! پدر را آيد از فرزندي‌ام ننگ دل مادر ز بد پيوندي‌ام تنگ ...

با توجه به ويژگى ها و مخاطرات دانشجويان و دانشگاه، امام خمينى(ره) در آثار خويش درباره اهميت و جايگاه و نقش دانشگاه و دانشجو سخن بسيار و تأكيد فراوان دارند. دانشگاه و دانشجو را موتور حيات نظام، سنگرسازندگى يا تخريب، اميد ملت، مركز همه چيز، پايگاه تعيين سعادت يا شقاوت ملت، محور تمام مسايل در پيشرفت يا انحطاط، نجات يا هلاكت كشور و بزرگترين مؤسسه مؤثر مى دانند و تأكيد مى فرمايند كه اگر ويژگى ها و توانايى هاى دانشجو در راه انقلاب اسلامى و فرهنگ دينى و معنويت قرار گيرد ضامن سعادت ملت است و اگر مورد سوء استفاده دشمنان اسلام قرار گيرد مركز گسترش فساد و پايگاه شقاوت ملت و كشور مى گيرد .

پدرش «ميرزا بزرگ» بود و به خاطر همين يونس به «ميرزا کوچک »معروف شد صرف و نحو و علوم ديني را از استادان بزرگ «مدرسه حاجي حسن »صالح آباد رشت و «مدرسه جامع رشت»ياد گرفت بعد از گذراندن تحصيلات مقدماتي راهي تهران شد . کم کم با آشنايي با بعضي آزادي خواهان و مطالعه ي نظرات آنها و به ويژه تأثير افکار استاد خلخالي که همان سال هاي اول تحصيل را با او در رشت گذرانده بود. روح ظلم ستيز او بيدار تر شد تا آنجا که به جاي پيگيري و تکميل کار طلبگي

داستان دیگری را مرحوم « محدث نوری » زاز فرزندان « آیت الله سید مهدی قزوینی » آورده است که او به نقل از پدر گرانقدرش می گوید : روز چهاردهم ماه شعبان ، از شهر « حله » برای زیارت امام حسین علیه السلام به سوی کربلا حرکت کردم ، بدان امید که سب نیمه شعبان را ، در آنجا باشم و سالار شهیدان را زیارت نمایم . اما هنگامی که به نقطه ای بنام « نهرهندی » رسیدم ، دیدم راه بندان است و همه زائران در آنجا مانده اند ،

نام های فارسی که با حرف ج شروع می شوند