| ور زانکه نگه داري، روزيت به کار آيم | | گر يار شوي با من، در عهد تو يار آيم |
| تا غرهي خود باشي، مشنو که به کار آيم | | اي پردهي عار خود و ندر دم مار خود |
| در ظلمت شب پويم، با نور نهار آيم | | من دولت بيدارم، کز بهر سحر خيزان |
| با چتر و علم باشم؛ با گرد و غبار آيم | | روزم نتوان ديدن، زيرا که به گرديدن |
| آگاه به بالم من، ناگاه به بار آيم | | سلطان جمالم من، فرخنده هلالم من |
| در جسم تو جان گردم، در پود تو تار آيم | | گر جامه دراندازي وز جسم برون تازي |
| کز منظرهي ايشان بر برج حصار آيم | | در منظر خوبان تو آن روز تماشا کن |
| هر جا که کني يادم، در صدر شمار آيم | | سر جملهي اعدادم، نه زايم و نه زادم |
| گه کنيت خود گويم، تا بر سر دار آيم | | گه نام و لقب جويم، تا در بن چاه افتم |
| روزيم يکي بيني، يک روز هزار آيم | | رازم بنداني تو، ضبطم نتواني تو |
| گاه از لب گل خندم، گه بر سر خار آيم | | ني چونم و ني چندم، هم زهرم و هم قندم |
| اسلام بر افگنده، در شهر تتار آيم | | گاه از پي يک رنگي، با مطرب و با چنگي |
| چون غير فنا گردد، آنگه به قرار آيم | | اينست قرار من: کز غير نماند کس |
| تا غرقه شوند اينها، پس من به کنار آيم | | با جمله درين آبم، خفتند و نه در خوابم |
| خود مشغله انگيزم، خود مشعلهدار آيم | | ز آهاد بپرهيزم، در اوحدي آويزم |