تا خيال آن بت قصاب در چشم منست

تا خيال آن بت قصاب در چشم منست شاعر : سنايي غزنوي زين سبب چشمم هميشه همچو رويش روشن است تا خيال آن بت قصاب در چشم منست بر گريبان دارم آنچ آن ماه را بر دامنست تا بديدم دامن پر خونش چشم من ز اشگ جامه پر خون باشد آن کس را که در خون مسکنست جاي دارد در دل پر خونم آن دلبر مقيم از براي آنکه من در آب و او در روغنست با من از روي طبيعت گر نياميزد رواست کانچه او را در زبان بايست در پيراهنست گر زبان با من ندارد چرب هم نبود عجب گر چه کارش همچو گردون...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

تا خيال آن بت قصاب در چشم منست

شاعر : سنايي غزنوي

زين سبب چشمم هميشه همچو رويش روشن است		تا خيال آن بت قصاب در چشم منست
بر گريبان دارم آنچ آن ماه را بر دامنست		تا بديدم دامن پر خونش چشم من ز اشگ
جامه پر خون باشد آن کس را که در خون مسکنست		جاي دارد در دل پر خونم آن دلبر مقيم
از براي آنکه من در آب و او در روغنست		با من از روي طبيعت گر نياميزد رواست
کانچه او را در زبان بايست در پيراهنست		گر زبان با من ندارد چرب هم نبود عجب
گر چه کارش همچو گردون کشتن‌ست و بستنست		جان آرامش همي بخشد جهاني را به لطف
آن پريروي از شگرفي روز و شب با آهنست		از طريق خاصيت بگريزد از آهن پري
پس بدين قيمت مر او را يک جهان جان بر منست		هر غمي را او ز من جاني به دل خواهد همي
کودکي بس تند خوي و کره‌اي بس توسنست		ترسم آن آرام دل با من نگردد رام از آنک
گر مرا روزي ازو سورست سالي شيونست		بر وصالش دل همي نتوان نهاد از بهر آنک
جور ما زين گنبد فيروزه‌ي بي روزنست		هر چه زان خورشيد رو آيد همه دادست و عدل
خود جهان گويي به هجر عاشقان آبستنست		هر زمان هجران نو زايد جهان از بهر من
تن چو تار ريسمان و دل چو چشم سوزنست		جامه‌هاي جان همي دوزم ز وصلش تا مرا
آن بتي را کافت آفاق و فتنه‌ي برزنست		از پس هجران فراوان چون نديدم در رهش
گفت من قصابم اينجا گرد ران با گردنست		گفتم اي جان از پي يک وصل چندين هجر چيست
در ثناي او سنايي ده زبان چون سونست		گر چه باشد با سنايي چون گل رعنا دو روي