چون نهي زلف تافته بر گوش شاعر : سنايي غزنوي چون نهي جعد بافته بر دوش چون نهي زلف تافته بر گوش وز تن من پريده گردد هوش از دل من رميده گردد صبر تا شد آن عارض تو غاليه پوش نه عجب گر خروش من بفزود خلق عالم برآورند خروش ماه در آسمان سياه شود به غنوم در انتظار تو دوش تا به وقت سپيده دم يک دم گاه بودم به در نهاده دو گوش گاه بودم بره فگنده دو چشم زهر من گردد از جمال تو نوش خار من گردد از وصال تو گل