| هجر تو فزود عبرت دوران | | اي وصل تو دستگير مهجوران |
| حقا که نهاي بتا ز معذوران | | هنگام صبوح و تو چنين غافل |
| بنديش به دل بسوز رنجوران | | گر فوت شود همي نماز از تو |
| چون توبهي من خمار مخموران | | برخيز و بيار آنچه زو گردد |
| بي عافيه زاهدان و بينوران | | فرياد ز دست آن گران جانان |
| از سبلتها چو نيش زنبوران | | از طلعتها چو روي عفريتان |
| در شهر شوي چو ما ز مشهوران | | گويند بکوش تا به مستوري |
| تا روز قضا نباشي از دوران | | نزديکي ما طلب کن اي مسکين |
| بيزارم از جزاي ماجوران | | لا والله اگر من اين کنم هرگز |
| اي زمرهي زاهدان مغروران | | معلوم شما نيست ز ناداني |
| بيرنج دهند مزد مزدوران | | آنجا که مصير ما بود فردا |