| کز تو ببرد آتش عشق تو آب مايي | | جانا نگويي آخر ما را که تو کجايي |
| خود همچو دانه گشتي در ناو آسيايي | | ما را ز عشق کردي چو آسياي گردان |
| گاه از سپهر جانها چون ماه نو برآيي | | گه در زمين دلها پنهان شوي چو پروين |
| چون برق ميگريزي چون باد ميربايي | | از بهر لطف مستان وز قهر خود پرستان |
| چون عندليب بيدل همواره ميسرايي | | بهر سماع دنيا بر شاخهاي طوبا |
| دلهاي عاشقان را در پردهي هوايي | | خورشيدوار کردي چون ذرههاي عقلي |
| از نوک کلک نرگس بر لوح کهربايي | | ياقوت بار کردي عشاق لاله رخ را |
| منشور حسن و تمکين از خلعت خدايي | | اي يافته جمالت در جلوهي نخستين |
| با خاک کف پايت يکذره آشنايي | | روحالقدس ندارددر خوبي و لطافت |
| گردد ز مهر چهرت پر نور و روشنايي | | بردار پرده از رخ تا حضرت الاهي |
| در گرد گوي ارضي يا حلقهي سمايي | | گويي مرا بجويي آخر کجا بجويم |
| بندازد از جمالت جان تاج کبريايي | | بگشاي بند مرجان تا همچو طبع بيجان |
| پنهان ز هر دو عالم در صدر پارسايي | | اي تافته کمالت از چار سوي ارکان |
| منزل به کوي رندي يا راه پارسايي | | بر خيره چند جويم آنرا که او ندارد |
| در حجرهي غريبان تو خود درون نيايي | | ما ز انتظار مرديم از عشق تو وليکن |
| کم زان مکن که بيرون رويي به ما نمايي | | گيرم که بار ندهي ما را درون پرده |
| بايد ز نقش نامه نام تو توتيايي | | بي روي تو نگارا چشم اميد ما را |
| بدهند اگر بپرسي بر حسن تو گوايي | | ناديده کس وليکن از سنگ و چوب کويت |
| در نظمهاي عالي وصف ترا سنايي | | ني ني اگر نديدي رويت چگونه گفتي |