او کيست مرا يارب او کيست مرا يارب

او کيست مرا يارب او کيست مرا يارب شاعر : سنايي غزنوي رويش خوش و مويش خوش باز از همه خوشتر لب او کيست مرا يارب او کيست مرا يارب کرده رخ و زلف او را بي‌منت روز و شب داده لب و خال او را بي‌خدمت کفر و دين دولتکده‌ي چرخ است از قدر و قدش مرکب منزلگه خورشيدست بي‌نور رخش تيره وز بهر جانسوزي دست فلک و کوکب از بهر دلفروزي جان گهر و ارکان در هر شکن زلفش برخوانده که: لا تعجب بر هر مژه‌ي چشمش بنبشته که: لا تعجل مهر از گلوي تنين ماه از دهن عقرب بي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

او کيست مرا يارب او کيست مرا يارب

شاعر : سنايي غزنوي

رويش خوش و مويش خوش باز از همه خوشتر لب		او کيست مرا يارب او کيست مرا يارب
کرده رخ و زلف او را بي‌منت روز و شب		داده لب و خال او را بي‌خدمت کفر و دين
دولتکده‌ي چرخ است از قدر و قدش مرکب		منزلگه خورشيدست بي‌نور رخش تيره
وز بهر جانسوزي دست فلک و کوکب		از بهر دلفروزي جان گهر و ارکان
در هر شکن زلفش برخوانده که: لا تعجب		بر هر مژه‌ي چشمش بنبشته که: لا تعجل
مهر از گلوي تنين ماه از دهن عقرب		بي بوالعجبي زلفش کاشنيد که سر بر زد
مي سرکه بخواهد شد چندان نمک اندر لب		ميگون لب شيرينش بر ما ترشست آري
کو آب گره بندد مانند حباب و حب		ديدي رسن مشکين بر گرد چه سيمين
در باغ جمال او زلف و زنخ و غبغب		ورنه برو و بنگر از ديده‌ي روحاني
نازک لب او در تب بگداخت مرا قالب		کافر مژگانش از بت بر ساخت مرا قبله
در حجره‌ي ياقوتين عيسي چکند با تب		در پنجره‌ي جز عين موسي چکند با بت
شوخي و خوشي را خود اين ملک بود يارب		جزعش همه دل سوزد لعلش همه جان سوزد
هاي اي دل و هان اي جان من يرغب من يرغب		مژگانش همي از ما قربان دل و جان خواهد
آن بدر فلک رتبت و آن ماه ملک مشرب		مدح ملک مشرق بهرامشه مسعود
شير فلک از قهرش چون شير زمين در تب		گاو ز مي از لطفش چو گاو فلک در تک
جود از کف او گويان با بخل که:لا تقرب		عدل از در او گويان با ظلم که: لا تامن
جز اين دود گر هرچت آن هست هوالمطلب		بخل و ستم کلي از درگه و از صدرش
ور جود علي جويي اينک کف او اشرب		گر عدل عمر خواهي آنک در او بنشين
در دست بهين سنت مدحست مهين مذهب		در جمله سنايي را در دولت حسن او
در دولت و پيروزي هم ادهم و اشهب		بر آخور او بادا دوبارگي عالم
اي روي تو خاقان روز وي موي تو سلطان شب		احسنت يا بدرالدجي لبيک يا وجه‌العرب
فرمان همه فرمان تو اي مهتر عالي نسب		شمس‌الضحي ايوان تو بدر الظم ديوان تو
از درد دلها آگهي اي عنصر جود و ادب		خه خه بناميزد مهي هم صدر و بدر درگهي
اي در خم گيسوي تو جانها همه جانان طلب		فردوس اعلا روي تو حکم تجلي کوي تو
بر مهتران مهتر تويي از تست دلها را طرب		صدر معين را سر تويي دنيا و دين را فر تويي
امر «لعمرک» ناظرست دريا ک پاک آمد لقب		رويت چو «طاها» طاهرست «و الليل» مويت ظاهرست
کرو بيانت بر يمين روحانيانت دست چپ		برنه قدم اي شمع دين بر شهپر روح‌الامين
بنماي هان اي محتشم قرب دو عالم در دو لب		نازان ز قربت جد و عم، خرم به ديدارت حشم
خورشيد بفگندي قبا ناهيد بشکستي قصب		گر از تو نشنيدي صلا شمع نبوت بر ملا
آري عزيز مملکت هستي تو ملکت را نسب		هستي سزاي منزلت هم ابتدا هم آخرت
ما را ز کوثر مست کن اين بس بود ماء العنب		در جام جانها دست کن چون نيست کردي هست کن
گندم نماي جو فروش آخر مباش اي بوالعجب		بر ياد او کن جام نوش چشم از همه عالم بپوش