از جهان هيچ کار بد مرساد

از جهان هيچ کار بد مرساد شاعر : سنايي غزنوي يک نيمه عمر خويش به بيهودگي به باد از جهان هيچ کار بد مرساد از گشت آسمان و ز تقدير ايزدي داديم و هيچ گه نشديم از زمانه شاد يا روزگار کينه کش از مرد دانشست بر کس چنين نباشد و بر کس چنين مباد گر چه شمشير حيدر کرار يا قسم من ز دانش من کمتر اوفتاد تا سه تا نان نداد در حق او کافران کشت و قلعه‌ها بگشاد من نگويم که قاسم‌الارزاق هفده آيت خداي نفرستاد بلکه گويم که هيچ بخرد را نعمت داده از تو بستاناد...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

از جهان هيچ کار بد مرساد

شاعر : سنايي غزنوي

يک نيمه عمر خويش به بيهودگي به باد		از جهان هيچ کار بد مرساد
از گشت آسمان و ز تقدير ايزدي		داديم و هيچ گه نشديم از زمانه شاد
يا روزگار کينه کش از مرد دانشست		بر کس چنين نباشد و بر کس چنين مباد
گر چه شمشير حيدر کرار		يا قسم من ز دانش من کمتر اوفتاد
تا سه تا نان نداد در حق او		کافران کشت و قلعه‌ها بگشاد
من نگويم که قاسم‌الارزاق		هفده آيت خداي نفرستاد
بلکه گويم که هيچ بخرد را		نعمت داده از تو بستاناد
مرا به غزنين بسيار دوستان بودند		حاجتومند تو نگرداناد
مگر که جمله بمردند و نيز شايد بود		به نامه‌اي ز من آن قوم را نيامد ياد
خواجه در غم من ار گفت که چون بي‌خردان		خداي عزوجل جمله را بيامرزاد
ديو در گوش هوا و هوسش مي‌گويد		دين به دل کرده‌اي اندر ره دنيا لابد
من چه دانستم کز تربيت روح‌القدس		از پي کبر و کني چون متنبي سد جد
کرده يک ذوق به راه احدي چون احمد		در گذشته‌ست ز شادي و گذشته زا شد
گر بدانستمي آن خوي سليماني او		شکر چون کوه حرا صبري چو کوه احد
چه ممسکي که ز جود تو قطره‌اي نچکد		پيش او سجده کنان آمدمي چون هدهد
به مجلسي که تو باشي ز بخل نگذاري		اگر در آب کسي جامه‌ي تو برتابد
به ابر برشده ماني بلند و بي‌باران		که رادمردي از آن صدر نيکويي يابد
کو خود نباري و بر هيچ خلق نگذاري		کدام زاير و شاعر سوي تو بشتابد
سرشگي کز غم معشوق بارم		مر آفتاب فلک را که بر کسي تابد
شنيدستي به عالم هيچ عاشق		همه رنگ لب معشوق دارد
اي که از بهر خدمت در تو		که از ديده لب معشوق بارد
پيش از آن کم زمانه آش کند		بست دولت ميان و کام گذارد
هر که از ديدن تو خرم نيست		فضل کن سيدي فرست آن آرد
اي خواجه اگر قامت اقبال تو امروز		باد در گوش گير و در دل کارد
بسيار تفاخر مکن امروز که فردا		مانند الف هيچ خم و پيچ ندارد
چون ز بد گوي من سخن شنوي		معلوم تو گردد که الف هيچ ندارد
گويم ار تو نبوديي خرسند		بر تو تهمت نهم ز روي خرد
زينجا به فلک بر دو قباي ملکي داد		تا چند معزاي معزي که خدايش
پيکان ملک بر دو به تير فلکي داد		چون تير فلک بود قرينش به ره آورد
تا نيفتي ز پايه‌ي امجاد		بي‌طمع باش اگر همي خواهي
کرد آهنگ دانه‌ي صياد		زان که چون مرغ دشتي ز ره طمع
همچو حرف طمع شدش ابعاد		ناشده حلق او چو حلقه‌ي دام
در کف مالکست يا حماد		که مصاريع گنج خانه‌ي فضل
خاک زرگر ز خانه‌ي حداد		راه رو تا به عقل بشناسي
چهره گه زرد و گه سيه چو مداد		گر نخواهي ز نرگس و لاله
چهره زيبنده باش و طبع آزاد		در جهان همچو سوسن عاشق
آتش فتنه در جهان افتاد		زندگي ضعف يک دو روزه‌ي تو
آتش فتنه در جهان افتاد		تا ابد بيش ذات پاک ترا