مرا شهابي گر هجو کرد صد خروار

مرا شهابي گر هجو کرد صد خروار شاعر : سنايي غزنوي نيافت خواهد پاسخ ز لفظ من تنگي مرا شهابي گر هجو کرد صد خروار بهر خروشي خواهم همي زدن سنگي دراز کاري دارم که هر سگي را من اندر حکايت خلفا زيد باهلي خواندم حکايتي ز کتابي که جمع کرد بر نغمت سحاق براهيم موصلي گفتا که داد مامون يک شب دو بدره زر گفتا فساد باشد و نوعي ز جاهلي کس کرد و باز خواست دگر روز بدره‌ها واندر زبان گرفتش هر کس به مدخلي «هو ينصرف» لقبش نهادند مردمان وينک ز نام خويش مر...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مرا شهابي گر هجو کرد صد خروار

شاعر : سنايي غزنوي

نيافت خواهد پاسخ ز لفظ من تنگي		مرا شهابي گر هجو کرد صد خروار
بهر خروشي خواهم همي زدن سنگي		دراز کاري دارم که هر سگي را من
اندر حکايت خلفا زيد باهلي		خواندم حکايتي ز کتابي که جمع کرد
بر نغمت سحاق براهيم موصلي		گفتا که داد مامون يک شب دو بدره زر
گفتا فساد باشد و نوعي ز جاهلي		کس کرد و باز خواست دگر روز بدره‌ها
واندر زبان گرفتش هر کس به مدخلي		«هو ينصرف» لقبش نهادند مردمان
وينک ز نام خويش مر اين را دلايلي		لاينصرف تويي ز بزرگان روزگار
نام تو احمدست به ميزان افعلي		در نحو وزن افعل لاينصرف بود
يا پس چو زاده بودم جان را بدادمي		اي کاشکي ز مادر گيتي نزادمي
کاندر دهان خلق به نيکي فتادمي		چون زادم و ندادم جان آن گزيدمي
آخر کسي که رازي با او گشادمي		نيکو چو نيست يافتمي باري از جهان
فردا مباد گر بود او من مبادمي		امروز بس زدي پس و بسيار بدترم
خواه با او مردمي کن خواه با او کژدمي		خود درشتي گر ببيند کور چشم و کور دل
همچنان باشد که دارد چشم ز ارزن گندمي		هر که از بي‌چشم دارد مردمي و شرم چشم
چشم او بي‌مردمست و جسم او بي‌مردمي		مردمي کردن کي آيد از خري کز روي طبع
بينم مضرت تن و نقصان جان همي		احوال خود چه عرض کنيم هر زمان همي
آن را که رفت بايد با کاروان همي		منزل چه سازد و چکند رخت بيشتر
در پيشش ار نيافتمي روي زردمي		گوگرد سرخ خواست ز من سبز من پرير
گر نان خواجه خواستي از من چه کردمي		خود سهل بود سهل که گوگرد سرخ خواست