طرب، اي دل، که نوبهار آمد

طرب، اي دل، که نوبهار آمد شاعر : فخرالدين عراقي از صبا بوي زلف يار آمد طرب، اي دل، که نوبهار آمد هين تماشا که نوبهار آمد هان نظاره که گل جمال نمود که گل از يار يادگار آمد در رخ او جمال يار ببين که چمن خلد آشکار آمد به تماشاي باغ و بستان شو که سحرگاه از آن ديار آمد از صبا حال کوي يار بپرس زان گل افشان و مشکبار آمد بر در يار ما گذشت نسيم چون من از ضعف بي‌قرار آمد تا صبا زان چمن گل افشان شد به عيادت به مرغزار آمد ديد چون عندليب...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

طرب، اي دل، که نوبهار آمد

شاعر : فخرالدين عراقي

از صبا بوي زلف يار آمد		طرب، اي دل، که نوبهار آمد
هين تماشا که نوبهار آمد		هان نظاره که گل جمال نمود
که گل از يار يادگار آمد		در رخ او جمال يار ببين
که چمن خلد آشکار آمد		به تماشاي باغ و بستان شو
که سحرگاه از آن ديار آمد		از صبا حال کوي يار بپرس
زان گل افشان و مشکبار آمد		بر در يار ما گذشت نسيم
چون من از ضعف بي‌قرار آمد		تا صبا زان چمن گل افشان شد
به عيادت به مرغزار آمد		ديد چون عندليب ضعف نسيم
هين نوايي که وقت کار آمد		گل سوي فاخته اشارت کرد:
که گل از وجد جان سپار آمد		بلبل از شوق گل چنان ناليد
ناله‌ي عاشقان زار آمد		هاي و هوي فتاد در گلزار
کز چمن ناله‌ي هزار آمد		گل مگر جلوه مي‌کند در باغ؟
کش صبا دوش در کنار آمد		زرفشان مي‌کند گل صد برگ
کز شمالش بسي يسار آمد		گل زرافشان اگر کند چه عجب؟
صد هزاران گهر نثار آمد		گل زر افشاند و ز ابر بر سر او
زان گرفتار زخم خار آمد		غنچه از بند او نشد آزاد
مي زنندش که مايه دار آمد		خار کز غنچه کيسه‌اي بر دوخت
که نه در بند کار و بار آمد		نيست آزاده‌اي مگر سوسن
که نصيبش ز مي خمار آمد		لاله را دل بسوخت بر نرگس
زين جهان بر دلش غبار آمد		ابر بگريست بر گل، از پي آنک
که چنين وقت سوکوار آمد		شد ز ياري جدا بنفشه مگر
زان مگر لاله دل‌فگار آمد		جامه‌ي سوک بر بنفشه بريد
نقش ديباي پرنگار آمد		نقش رنگ چمن ز لطف بهار
کز لب يار ميگسار آمد		خوش بهاري است، ليک آن کس را
کز صبا بوي زلف يار آمد		هان، عراقي، تو و نسيم بهار