| بدين خشک لب بحري از شعر تر | | فرستاد درياي فضل و هنر |
| که دارد همي ز آب کوثر اثر | | روان کرد جويي ز بحر روان |
| ببرد آبروي نسيم سحر | | رواني لفظ روانبخش او |
| فرستاد بهر دل من شکر | | دل ناتوانم همانا بديد |
| بياراست جانم به فضل درر | | چو بر جانم از فضل زيور نيافت |
| خضر آب حيوان نجستي دگر | | اگر ديدي اشعار جان پرورش |
| به گيتي نياورد زو به پسر | | اگر چه بسي مادر فضل زاد |
| به برهان شد اندر جهان نامور | | چو بر فضل صدگونه برهان نمود |
| برو بر نيارست کردن گذر | | فرستاد بحري که غواص طبع |
| چه به زانکه باشم ازو بر حذر؟ | | در آن بحر کو گشت غواص، من |
| نيفتم به ناداني اندر خطر | | چو کشتي دانش نباشد مرا |
| شناساي بحر است و داناي بر | | مسلم شد آن بحر آن را که او |
| از آن معدن فضل و کان هنر | | جهان هنر دايمآباد باد |