دوش دل را در بلايي يافتم

دوش دل را در بلايي يافتم شاعر : عطار خانه چون ماتم سرايي يافتم دوش دل را در بلايي يافتم گفت بوي آشنايي يافتم گفتم اي دل چيست حال آخر بگو خويش را نه سر نه پايي يافتم همچو گويي در خم چوگان عشق زانکه جانم را سزايي يافتم خواستم تا دل نثار او کنم گرچه من بي‌جان بقايي يافتم پيش از من جان بر او رفته بود زانکه عشق جان فزايي يافتم آن بقا از جان نبود از عشق بود دايمش در ديده جايي يافتم مردم چشم خودش خوانم از آنک هر گره مشکل‌گشايي يافتم...