بود آن ديوانه دل برخاسته

بود آن ديوانه دل برخاسته شاعر : عطار برهنه مي‌رفت و خلق آراسته بود آن ديوانه دل برخاسته هم چو خلقان دگر کن خرمم گفت يا رب جبه‌ي ده محکمم آفتاب گرم دادم درنشين هاتقش آواز داد و گفت هين جبه‌اي نبود ترا به ز آفتاب گفت يا رب تا کيم داري عذاب تا ترا يک جبه بخشم بي‌سخن گفت رو ده روز ديگر صبرکن جبه‌اي آورد بر هم دوخته چون بشد ده روز، مرد سوخته زانک آن بخشنده بس درويش بود صد هزاران پاره بر وي بيش بود ژنده‌اي بر دوختي زان روز باز مرد...