ژنده‌اي پوشيد، مي‌شد پير راه

ژنده‌اي پوشيد، مي‌شد پير راه شاعر : عطار ناگهان او رابديد آن پادشاه ژنده‌اي پوشيد، مي‌شد پير راه پير گفت اي بي‌خبر، تن زن خموش گفت من به يا تو، هان اي ژنده پوش کانک او خود را ستود آگاه نيست گرچه ما را خود ستودن راه نيست به ز چون تو صد هزاران، بي‌شکي ليک چون شد واجبم، چون من يکي نفس تو از تو خري برساختست زانک جانت روي دين نشناختست تو شده در زير بار او اسير وانگهي بر تو نشسته‌اي امير تو به امر او فتاده در طلب بر سرت افسار کرده روز...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

ژنده‌اي پوشيد، مي‌شد پير راه

شاعر : عطار

ناگهان او رابديد آن پادشاه		ژنده‌اي پوشيد، مي‌شد پير راه
پير گفت اي بي‌خبر، تن زن خموش		گفت من به يا تو، هان اي ژنده پوش
کانک او خود را ستود آگاه نيست		گرچه ما را خود ستودن راه نيست
به ز چون تو صد هزاران، بي‌شکي		ليک چون شد واجبم، چون من يکي
نفس تو از تو خري برساختست		زانک جانت روي دين نشناختست
تو شده در زير بار او اسير		وانگهي بر تو نشسته‌اي امير
تو به امر او فتاده در طلب		بر سرت افسار کرده روز و شب
کام و ناکام آن تواني کرد و بس		هرچ فرمايد ترا، اي هيچ‌کس
نفس سگ را هم خر خود ساختم		ليک چون من سر دين بشناختم
نفس سگ بر تست ، من هستم برو		چون خرم شد نفس، بنشستم برو
چون مني بهتر ز چون تو صد هزار		چون خر من بر تو مي‌گردد سوار
در تو افکنده ز شهوت آتشي		اي گرفته بر سگ نفست خوشي
از دلت و ز تن ز جان قوت ببرد		آب تو آرايش شهوت ببرد
پيري و نقصان عقل و ضعف هوش		تيرگي ديده و کري گوش
سر به سرمير اجل را چاکرند		اين و صد چندين سپاه و لشگرند
يعني از پس مير ما در مي رسد		روز و شب پيوسته لشگر مي‌رسد
هم تو بازافتي و هم نفست ز راه		چون درآمد از همه سويي سپاه
عشرتي با او به هم برساختي		خوش خوشي با نفس سگ در ساختي
زيردست قدرت او آمدي		پاي بست عشرت او آمدي
تو جدا افتي ز سگ، سگ از تو هم		چون درآيد گرد تو شاه و حشم
پس به فرقت مبتلا خواهيد شد		گر ز هم اينجا جدا خواهيد شد
زانک در دوزخ خوشي با هم رسيم		غم مخور گر با هم اينجا کم رسيم