مقتداي دين، جنيد، آن بحر ژرف

مقتداي دين، جنيد، آن بحر ژرف شاعر : عطار يک شبي مي‌گفت در بغداد حرف مقتداي دين، جنيد، آن بحر ژرف سرنهادي تشنه دل در آستانش حرفهايي کز بلندي آسمانش هم چو خورشيد او يکي زيبا پسر داشت بس برنا، جنيد راه بر پس ميان جمعش افکندند خوار سر بريدند آن پسر را زار زار دم نزد، آن جمع را دل داد باز چون بديد آن سر، جنيد پاک باز برنهادم من در اسرار قديم گفت آن ديگي که امشب بس عظيم هم بود زين بيش و کم نايد ازين در چنان ديگي گرم بايد چنين وادي...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

مقتداي دين، جنيد، آن بحر ژرف

شاعر : عطار

يک شبي مي‌گفت در بغداد حرف		مقتداي دين، جنيد، آن بحر ژرف
سرنهادي تشنه دل در آستانش		حرفهايي کز بلندي آسمانش
هم چو خورشيد او يکي زيبا پسر		داشت بس برنا، جنيد راه بر
پس ميان جمعش افکندند خوار		سر بريدند آن پسر را زار زار
دم نزد، آن جمع را دل داد باز		چون بديد آن سر، جنيد پاک باز
برنهادم من در اسرار قديم		گفت آن ديگي که امشب بس عظيم
هم بود زين بيش و کم نايد ازين		در چنان ديگي گرم بايد چنين
وادي دورست و من بي‌زاد و برگ		ديگري گفتش که مي‌ترسم ز مرگ
جان برآيد در نخستين منزلم		اين چنين کز مرگ مي‌ترسد دلم
چون اجل آيد بميرم زار زار		گر منم مير اجل با کار و بار
هم قلم شد تيغ و هم دستش شکست		هرکه خورد او از اجل يک تيغ دست
جز دريغي نيست در دست، اي دريغ		اي دريغا کز جهاني دست و تيغ
چند خواهد ماند مشتي استخوان		هدهدش گفت اي ضعيف ناتوان
مغز او در استخوان بگداخته		استخواني چند در هم ساخته
هست باقي از دو دم تا کي دژم		تو نمي داني که عمرت بيش و کم
شد به خاک و هرچ بودش باد برد		تو نمي داني که هرکه زاد، مرد
هم براي بردنت آورده‌اند		هم براي بودنت پرورده‌اند
وز شفق اين طشت هر شب غرق خون		هست گردون هم چو طشت سرنگون
اين همه سر مي‌برد در طشت او		آفتاب تيغ زن در گشت او
قطره‌ي آبي که با خاک آمدي		تو اگر آلوده گر پاک آمدي
کي تواند کرد با دريا نبرد		قطره‌ي آب از قدم تا فرق درد
هم بسوزي هم بزاري جان دهي		گر تو عمري در جهان فرمان دهي