گفت اياز خاص را محمود خواند

گفت اياز خاص را محمود خواند شاعر : عطار تاج دارش کرد و بر تختش نشاند گفت اياز خاص را محمود خواند پادشاهي کن که اين کشور تراست گفت شاهي دادمت، لشگر تراست حلقه در گوش مه و ماهي کني آن همي‌خواهم که تو شاهي کني جمله را شد چشم از آن غيرت سياه هرکه آن بشنود از خيل و سپاه در جهان هرگز نکرد اين احترام هر کسي مي‌گفت شاهي با غلام مي‌گريست از کار سلطان زار زار ليک آن ساعت اياز هوشيار مي‌نداني وز خرد بيگانه‌اي جمله گفتندش که تو ديوانه‌اي ...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گفت اياز خاص را محمود خواند

شاعر : عطار

تاج دارش کرد و بر تختش نشاند		گفت اياز خاص را محمود خواند
پادشاهي کن که اين کشور تراست		گفت شاهي دادمت، لشگر تراست
حلقه در گوش مه و ماهي کني		آن همي‌خواهم که تو شاهي کني
جمله را شد چشم از آن غيرت سياه		هرکه آن بشنود از خيل و سپاه
در جهان هرگز نکرد اين احترام		هر کسي مي‌گفت شاهي با غلام
مي‌گريست از کار سلطان زار زار		ليک آن ساعت اياز هوشيار
مي‌نداني وز خرد بيگانه‌اي		جمله گفتندش که تو ديوانه‌اي
چيست چندين گريه، بنشين شادکام		چون به سلطاني رسيدي اي غلام
گفت بس دوريد از راه صواب		داد اياز آن قوم را حالي جواب
دور مي‌اندازدم از خويشتن		نيستي آگه که شاه انجمن
بازمانم دور مشغول سپاه		مي‌دهد مشغوليم تا من ز شاه
من نگردم غايب از وي يک زمان		گر به حکم من کند ملک جهان
ليک ازو دوري نجويم يک نفس		هرچ گويد آن توانم کرد و بس
ملکت من بس بود ديدار او		من چه خواهم کرد ملک و کار او
بندگي کردن درآموز از اياس		گر تو مرد طالبي و حق‌شناس
همچنان بر گام اول مانده		اي به روز و شب معطل مانده
مي‌کنند از اوج جباري نزول		هر شبي از بهر تو اي بوالفضول
برنگيري گام، نه روز و نه شب		تو ز جاي خود چو مردي بي‌ادب
تو ز پس رفتي و کردي احتراز		آمدند از اوج عزت پيش باز
با که بتوان گفت آخر درد اين		اي دريغا نيستي تو مرد اين
جان توزين رازکي آگه بود		تا بهشت و دوزخت در ره بود
صبح اين دولت برونت آيد ز شام		چون ازين هر دو برون آيي تمام
زانک عليون ذوي الالباب راست		گلشن جنت نه اين اصحاب راست
درگذر، نه دل بدين ده نه بدان		تو چو مردان، اين بدين ده آن بدان
گر زني باشي تو باشي مرد تو		چون ز هر دو درگذشتي فرد تو